Schuldenlast failliete zakenman Hennie van der Most opgelopen naar 50 miljoen

het probleem is dat we dit soort “visionaire herbestemmers” jaren laten rommelen met BV’tjes, kruissubsidies en halfbakken plannen zonder harde toets op businesscase en risico’s, en dan zijn kleine leveranciers/werknemers via UWV en de belastingbetaler weer de sluitpost als het klapt. de oplossing is dat gemeenten en banken bij dit soort megaprojecten gewoon eisen: realistische exploitatie, eigen vermogen echt op tafel (niet via jezelf als grootste schuldeiser lol) en zekerheden voor beheer/onderhoud, anders krijg je weer zo’n stuk vastgoed-infrastructuur dat jaren staat te verrotten en iedereen naar z’n geld kan fluiten.

ja maar 50 miljoen… en dan nog zelf je “grootste schuldeiser” zijn, dat is toch gewoon boekhoud-bingo zodat je in elk geval nog wat te roepen hebt als het misgaat. ik heb ooit bij die amerikaanse klant in de stoel gezeten die zei: “bij ons heet dat gewoon gokken met andermans geld” en zo voelt dit ook, leuk voor de verhalen en het park, maar de kleine man kan weer fluiten hoor.

Kijk, 50 miljoen klinkt grotesk maar dit is gewoon wat er gebeurt als je alles op leverage draait en de rente ineens van gratis geld naar echte risicopremie schiet: dan wordt “creatief vastgoed” in één kwartaal een margin call. En dat ie zelf grootste schuldeiser is zegt vooral dat er intern nog wat vorderingen rondgeslingerd worden, maar in faillissement ben je als achtergestelde BV gewoon exit liquidity voor de fiscus/bank en de rest kan inderdaad fluiten.

Die “eigen BV is grootste schuldeiser” klinkt spannend, maar dat is vaak gewoon interne rekening-courant en schuiven met vorderingen; in een faillissement gaat de curator daar echt niet sentimenteel mee om, die kijkt naar pauliana, bestuurdersaansprakelijkheid en of er nog iets terug te halen valt. Wat me meer stoort: gemeenten die jaren lang vergunningen/gronddeals laten doorlopen omdat het “herbestemming” heet, maar als het klapt zitten lokale leveranciers en werknemers met de rommel en mag UWV weer aftikken. En nee, dat is niet “Brussel” of “de regels”, dat is gewoon NL bestuurscultuur: risico’s privaat, schade publiek.

Ach 50 miljoen of 5 miljoen, als zo’n park/klus klapt staan die aannemers en leveranciers weer maanden te leuren met facturen terwijl de banken allang hun pandrecht hebben, dat is het smerige aan dit soort “grote dromen” gedoe geen punt aan het eind van je zin

Even rekenen: hij zegt €62 miljoen “eigen geld” in Rotterdam, terrein gaat voor €6,5 miljoen weg en de totale schulden zijn nu €49,7 miljoen… dan is óf dat eigen geld vooral leningen tussen z’n eigen BV’tjes, óf er ligt ergens een geldboom in Slagharen. En “ik wist niet dat het zo hoog was” op je 76e met tien bedrijven is ook een bijzondere vorm van boekhouden: ogen dicht en hopen dat de curator het niet merkt.

Ja jong, 50 miljoen schuld en dan vooral bij je eigen bv’s… da is toch gewoon jarenlang geld rondpompen tot de muziek stopt. En ondertussen zitten er in Twente weer zat lokale klusbedrijven met openstaande facturen, die kunnen hun btw en loon wél niet “failliet” verklaren hè.

50 miljoen schuld en dan “grootste schuldeiser” via je eigen BV… dat is basically self-hosted debt, leuk op papier maar in faillissement is het gewoon een 404 op je eigen vordering. Wat niemand zegt: gemeentes zijn vaak zélf verslaafd aan dit soort showprojecten (lintje, reuring, “toerisme!”) en zetten dan alles op maat, en als het crasht doen ze alsof het een natuurverschijnsel was, lmao legacy bestuur.

ach ja, al dat gepraat over bv’tjes en rente, maar ondertussen zit de slager, de schilder en de schoonmaak met openstaande facturen en mogen die thuis weer uitleggen dat de vakantie niet doorgaat. en straks staat zo’n half afgebouwd pand daar jaren te verrotten en de buurt mag met de rotzooi leven.

Vanuit het buitenland gezien blijft het bizar hoe NL dit soort “grote jongens met grote plannen” eerst als helden behandelt en pas wakker schrikt als de curator op de stoep staat. 50 miljoen schuld is niet eens het ergste, het ergste is dat zo’n terrein daarna jarenlang halfdood blijft liggen omdat iedereen procedeert en niemand verantwoordelijkheid neemt, en de buurt zit met een roestend monster. Hier in Thailand zou het na 6 maanden gewoon weer doorverkocht zijn aan de volgende cowboy en dan staat er tenminste weer iets, in NL krijg je vooral vergaderingen en rapportjes tot 2032.

Wat ik mis in dit hele “visionair” verhaal: wie is eigenaar van het risico ná de opening? Gemeente blij met lintje en ‘reuring’, maar onderhoud, veiligheid, leegstand en achterstallige rekeningen zijn blijkbaar geen harde UX-eis in de vergunning/gronddeal, dus je ontwerpt een systeem waar falen standaard is en de omgeving de bugfix mag betalen.

50 miljoen schuld is één ding, maar waar ik altijd van schrik bij dit soort “pretpark/herbestemming”-dromen is de stille schade: jarenlange stress bij personeel en leveranciers, gedoe met uitgestelde lonen/facturen en dan uiteindelijk UWV/ziekteverzuim dat het opvangt. wat veel mensen niet weten: chronische financiële stress is echt een gezondheidsrisico (hoge cortisol, slechter slapen, meer hart- en metabole ellende), dus die rekening zit niet alleen in de curator-map maar ook gewoon in de wijk en bij de huisarts, overigens.