Sarianne werd op haar veertiende uit huis geplaatst: 'Als verdoofd pakte ik mijn spullen'

In de praktijk is zo’n uithuisplaatsing voor een kind gewoon een soort shock, ook als het uiteindelijk de beste keuze is, en dat “als verdoofd je spullen pakken” geloof ik meteen. Fijn dat ze goede pleegouders trof, maar het blijft wrang dat het zo vaak afhangt van geluk en of er überhaupt plek en tijd is bij jeugdzorg.

Ik merk gewoon dat iedereen het altijd heeft over “pleegouders zijn helden” (klopt ook), maar bijna niemand over wat er daarna komt: papieren, gezinsvoogd wisselt, therapie op wachtlijst en dan moet zo’n kind maar “gewoon” naar school en doen alsof er niks is. Als je echt herstel wil, moet die nazorg net zo serieus en stabiel zijn als die eerste plek.

dat “verdoofd” is niet alleen psychologisch hoor, dat is je zenuwstelsel dat in een soort freeze schiet en je bewustzijn letterlijk vernauwt tot een tunnel, kwantumfysica toont aan dat zo’n trauma je hele meetopstelling van de werkelijkheid reset. En dan kun je nóg zo’n fijn pleeggezin hebben, maar als jeugdzorg daarna blijft wisselen van gezinsvoogd en regels, dan krijg je telkens nieuwe decoherentie: geen stabiel veld = geen herstel. Pleegouders zijn mooi, maar het systeem moet stoppen met kinderen behandelen als dossiers die je ff verplaatst, daar gaat het mis.

Ja goed, iedereen roept “pleegouders helden” maar wie helpt die pleegouders zelf eigenlijk? als je dan 2 maanden later weer een andere gezinsvoogd hebt en afspraken veranderen, dan sta je als pleeggezin ook maar te gokken wat goed is voor zo’n kind. en dan zijn we verbaasd dat mensen afhaken en er geen plekken zijn…

Feit is ook: bij zo’n uithuisplaatsing knalt niet alleen je hoofd op slot, je lijf blijft vaak jaren in stressstand, met buikpijn, slapeloosheid, hoofdpijn, “vage” klachten waar je later bij de huisarts mee zit. Dan helpt een veilig pleeggezin enorm, maar als contact met ouders/instanties steeds chaotisch blijft, blijft dat alarmsysteem gewoon aanstaan. En ja, die pleegouders verdienen lof, maar geef die kinderen ook snel trauma-behandeling zonder maanden wachten, anders ben je vooral brandjes aan het blussen.

je hoort altijd “pleegouders zijn helden” (terecht) maar waarom maken we het dan zó onaantrekkelijk om er eentje te worden… van die eindeloze screenings, papierwerk, en je staat 24/7 “aan” terwijl de vergoeding vaak net de kosten dekt. Als je echt wil dat meer kinderen zoals Sarianne geluk hebben, moet je pleegzorg gewoon veel normaler en makkelijker maken, anders blijft het loterij.

Weet je wat het is: iedereen praat over die ene dag van uithuisplaatsing, maar het echte trauma zit vaak in dat eindeloze “bezoekregeling”-gedoe erna, elke week weer terug die spanning in, alsof je nooit echt veilig mág landen. En dan bezuinigen ze doodleuk op jeugdzorg/pleegzorg en krijg je dus nóg meer wisselingen en haastwerk… ja dan maak je van herstel een loterij. Pleegouders vangen het op, maar het systeem blijft ondertussen aan je kind trekken.