Russisch leger in neerwaartse spiraal door zware verliezen: ‘Oekraïners krijgen soms zelfs medelijden’

Dat “medelijden” klinkt mooi voor de camera, maar het blijft gewoon een uitputtingsoorlog: Rusland kan mensen blijven opstoken zolang de staat de kist betaalt en de regio’s leegtrekt. Men vergeet gemakkelijk dat legers vaker technisch failliet zijn verklaard en tóch nog jaren doorvechten op massa en dwang; kijk naar 1916-1917, toen iedereen al “op was” en het alsnog doorging. De echte vraag is dus niet of ze verliezen lijden, maar wanneer Moskou politiek breekt of de munitie echt opraakt—en daar zie ik nog geen harde datum voor.

Dit is precies waarom dat “medelijden” zo’n rare framing is: als je een leger als wegwerpmateriaal inzet, dan gaat het niet alleen om munitie maar om moraal en vertrouwen, en dat knapt soms ineens als een ecosysteem dat te lang is leeggevist. En ondertussen is het niet gratis: die hele oorlog trekt ook Rusland z’n binnenland leeg (arbeid, geld, zorg), dus zelfs als ze nog massa hebben, de schade stapelt zich op tot het ergens breekt… alleen niemand weet waar dat breekpunt zit.

Dat “medelijden” is ook een soort luxe-emotie: je kunt het je pas permitteren als je zelf nog genoeg lucht hebt om de vijand als mens te zien, en dat is precies waar Rusland z’n eigen mensen systematisch van afkoppelt. Paradoxaal genoeg maakt die kanonnenvoer-tactiek het leger niet alleen zwakker maar ook gevaarlijker, want wie niets meer te verliezen heeft vecht niet “rationeel” maar op pure wrok en dwang. En ondertussen zitten wij hier te turen naar verliescijfers alsof oorlog een spreadsheet is, terwijl de echte corrosie zit in wat er met een samenleving gebeurt als je jonge mannen als wegwerpartikel normaliseert. wat zegt dat over ons dat we pas wakker worden bij het woord “neerwaartse spiraal”, maar die spiraal al jaren aan het voeden zijn met onze aandacht en onze cynische afstand?

Dat “medelijden” klinkt mooi, maar het gevaarlijke is juist dat een leger dat op is nog steeds ellende kan veroorzaken met drones, artillerie en mijnen, ook als de infanterie half zonder training aankomt. laten we eerlijk zijn: wij doen alsof het pas serieus is als Moskou “breekt”, maar ondertussen is elke dag uitstel gewoon nóg een rekening die Oekraïne betaalt in mensen en steden, zeg maar.

Dat “neerwaartse spiraal”-verhaal klopt vast op tactisch niveau, maar strategisch telt ook wat er achter de frontlijn gebeurt: Rusland draait al twee jaar op een soort oorlogseconomie met noodverbanden, en dat kan verrassend lang blijven lopen zolang olie/gasgeld en repressie het gat dichten. En medelijden? prima, maar het gevaar zit ’m juist in die enorme groep verminkte, getraumatiseerde mannen die straks terugkomt in een verarmd binnenland met wodka en wapens; dat is een recept voor jaren ellende, ook ná een wapenstilstand. wij kijken te veel naar dagcijfers en te weinig naar wat voor samenleving je zo aan het fabriceren bent.

medelijden is leuk voor in interviews, maar ik hoorde van een klant met familie in russische regio’s dat ze daar mannen letterlijk van straat plukken met “kom maar ff tekenen” en dan is het klaar, niemand die nog terugpraat… en als je zo’n systeem hebt kun je militair misschien leeglopen, maar maatschappelijk krijg je straks een land vol gebroken types en moeders die niks meer te verliezen hebben, da’s pas gevaarlijk.