Rob Kemps gaat theaters in met voorstelling over Jacques Brel

Brel is niet zomaar “leuke nostalgie”, dat is rauwe emotie die je in je lijf voelt, en daar moet je als performer wel echt een schoon kanaal voor zijn anders wordt het theater gewoon karaoke met een verhaal eromheen. benieuwd of Kemps dat kan dragen zonder Snollebollekes-energie erdoorheen te laten lekken, want *Ne me quitte pas* vraagt om stilte en zenuwstelsel, niet om volume. die première op z’n sterfdag is wel mooi hoor, dat soort symboliek opent vaak net even een ander veld in de zaal.

Nou, ik ben geen Snollebollekes-fan maar die Rob kan wél goed vertellen en sfeer neerzetten, en eerlijk: veel mensen onder de 40 leren Brel anders nooit kennen. Als hij het niet gaat “nadoen” maar gewoon uitlegt waarom die teksten zo raak zijn, kan dat best werken toch?