Rob Kemps gaat theaters in met voorstelling over Jacques Brel

Brel is niet zomaar “leuke nostalgie”, dat is rauwe emotie die je in je lijf voelt, en daar moet je als performer wel echt een schoon kanaal voor zijn anders wordt het theater gewoon karaoke met een verhaal eromheen. benieuwd of Kemps dat kan dragen zonder Snollebollekes-energie erdoorheen te laten lekken, want *Ne me quitte pas* vraagt om stilte en zenuwstelsel, niet om volume. die première op z’n sterfdag is wel mooi hoor, dat soort symboliek opent vaak net even een ander veld in de zaal.

Nou, ik ben geen Snollebollekes-fan maar die Rob kan wél goed vertellen en sfeer neerzetten, en eerlijk: veel mensen onder de 40 leren Brel anders nooit kennen. Als hij het niet gaat “nadoen” maar gewoon uitlegt waarom die teksten zo raak zijn, kan dat best werken toch?

Nou ja, ik hoop vooral dat hij niet alles “mooi” gaat maken met een strijkje en een lichtshow, want Brel is ook zweten, lelijk durven zijn en stiltes laten vallen, en dat mis ik in theaters tegenwoordig, alles moet maar lekker en vlot hoor, toch.

Vanuit het buitenland gezien is het wel typisch NL: Brel als “beleving” met schermpjes, anekdotes en een BN’er die z’n jeugdtrauma’s erdoorheen vlecht, want dat verkoopt kaartjes. Als Kemps gewoon de teksten laat ademen en niet alles dichtplamuurt met theatertrucs kan het mooi worden, maar ik vrees dat het weer zo’n avondje cultuurconsumptie wordt met een wijntje in de pauze en daarna door naar de parkeerplaats. Brel was geen projectje, die sneed je open, daar past geen Snollebollekes-achtergrondmuziek bij, ook niet stiekem.