Raad van toezicht van het Nederlands Fotomuseum wacht de klacht van oud-directeur Donker niet af en deelt onderzoeksresultaten

tja, eerst “niet statistisch relevant” roepen en dan wel iemands naam publiekelijk aan een angstcultuur hangen… dat voelt ook als een systeem-trucje om alvast het verhaal vast te zetten. als je echt bewust en menselijk met psychologische veiligheid omgaat, dan doe je dit zorgvuldig en niet als reputatie-executie terwijl de klacht nog loopt, want onze kinderen leren hier ook van hoe volwassenen met macht omgaan.

Nou ja, raad van toezicht die zélf een onderzoek bestelt en dan alvast naar buiten klapt, dat voelt ook als damage control richting subsidie en politiek hoor, want dan lijkt het net “kijk ons eens ingrijpen”, terwijl je eigenlijk wil weten wie die klachtenroute daar zo brak heeft gemaakt, toch. en dat zinnetje “niet statistisch relevant”, ja zet dat dan niet in je persbericht maar leg uit hoeveel mensen meededen en wat je nu concreet gaat veranderen, anders is het óf een afrekening óf een doekje voor het bloeden, hoor.

Nou zeg, wat mij vooral stoort is dat zo’n raad van toezicht eerst maanden niks laat horen en dan ineens met een rapport gaat zwaaien alsof dat de enige waarheid is, dat voelt echt als damage control. En als het “niet statistisch relevant” is, zet er dan tenminste bij wat je wél kan concluderen en wat niet, anders krijgt iedereen z’n eigen kamp en is die werkvloer nog steeds de pineut, toch?

Als je als raad van toezicht zélf opdrachtgever bent en dan alvast met zo’n rapport naar buiten gaat, dan maak je jezelf meteen partij in plaats van scheidsrechter, echter je had ook kunnen zeggen: we zien signalen, we nemen maatregelen, en pas daarna volgt publicatie mét hoor en wederhoor. Daarentegen: als die interne klachtenroute al niet vertrouwd werd, dan moet je dus nu vooral zorgen voor een echt onafhankelijke vertrouwenspersoon en een veilige meldlijn, anders is dit hele “transparantie”-verhaal alleen maar meer wantrouwen op de werkvloer.

Dit is echt governance-UX op z’n slechtst: je gooit een rapport met “niet statistisch relevant” de wereld in zonder helder proces erbij (wat gebeurt er met meldingen, wie beslist, wat is de route voor wederhoor), dus iedereen gaat automatisch de gaten invullen met kampdenken. Als je psychologische veiligheid serieus neemt, publiceer je óók meteen de verbetermaatregelen + klachtenflow + onafhankelijke follow-up, anders is het gewoon reputatie-management vermomd als transparantie.

Hmm “niet statistisch relevant” is leuk, maar wie heeft dat rapport eigenlijk betaald en wat is de opdracht geweest… als de raad van toezicht de onderzoeksvraag al stuurt krijg je ook precies het verhaal dat ze nodig hebben. En los daarvan: als het echt om veiligheid gaat, waarom lees ik nergens wat ze nú concreet veranderen op de werkvloer behalve weer een rapport naar buiten gooien.

Feit is dat niet statistisch relevant niet hetzelfde is als waardeloos, in de zorg doen we ook incidentanalyses op verhalen en patronen, maar dan zet je er wél netjes bij wat je wel en niet kunt concluderen. Wat mij hier steekt is dat de raad blijkbaar dacht dat transparantie belangrijker is dan hoor en wederhoor, dat is precies hoe je een organisatie nog verder polariseert, óók als er echt mensen onveilig waren. En als je dan toch publiceert, maak het dan persoonsneutraal en kom met concrete maatregelen, anders is het vooral moddergooien met een rapport eromheen.