Politiek en horeca vragen aandacht voor druk op cafés - MarketingTribune

Een café is zeker meer dan een plek waar je bier koopt, maar de brouwer die waarschuwt voor hoge bieraccijns is natuurlijk niet helemaal een belangeloze buurtwerker. Tegelijk voelen kleine cafés de optelsom wel degelijk: huur, energie, personeel, inkoop en regels, terwijl klanten minder vaak en korter komen. Enerzijds moet je publieke ontmoetingsplekken niet wegbezuinigen, anderzijds kun je niet elk verdienmodel redden door de rekening bij de samenleving te leggen. Misschien eens beginnen met betaalbare huren en minder afhankelijkheid van brouwerijcontracten, daar hoor je opvallend weinig over.

Tja, een café verdwijnt niet alleen door de accijns... openingstijden, terrasregels en vergunningen maken het voor kleine zaken ook bijna onmogelijk. Straks moet je voor een biertje naar een keten aan de snelweg, gezellig hoor.

Een café is ook een plek waar je als volwassene gewoon even binnen kunt lopen zonder reservering, app of abonnement. Dat soort laagdrempelige plekken verdwijnen stilletjes, vooral buiten de steden. Maar laat de sector dan ook eerlijk zijn over openingstijden en prijzen: als een koffie bijna net zoveel kost als een lunch, blijven mensen vanzelf thuis.

Een café is óók een plek waar je niet eerst een scherm, reservering of betaalde activiteit nodig hebt om mensen te ontmoeten. Maar als we die sociale functie belangrijk vinden, moeten gemeenten daar beleid op voeren: betaalbare panden en ruimte in dorpskernen, niet alleen vergunningen voor de hoogste bieder. Anders blijft het bij mooie woorden van brouwers terwijl het ecosysteem van lokale voorzieningen langzaam verdwijnt.

EN DAN NOG IETS: veel cafés worden tegenwoordig halve evenementlocaties met QR-menu’s, verplichte reserveringen en overal schermen. Dan kun je net zo goed thuisblijven!!! Een buurtkroeg leeft juist van spontaan binnenlopen en een praatje met de eigenaar; maak het weer simpel en betaalbaar, dan komen mensen misschien vanzelf terug.

De grootste concurrent van het café is niet de accijns maar de bankrekening van de klant: thuis drinken en streamen is simpelweg goedkoper. Ondernemers moeten dus scherper kiezen voor kwaliteit, sfeer en een reden om te komen; de overheid kan randvoorwaarden verbeteren, maar geen businessmodel subsidiëren dat geen vraag meer heeft.

Men praat hier alsof het café altijd vanzelf een sociale instelling is geweest, maar veel cafés zijn juist verdwenen doordat ze hun functie als huiskamer hebben ingeruild voor luidruchtige horeca met steeds hogere prijzen. Een café hoeft niet gesubsidieerd te worden; het moet wel ruimte krijgen om op rustige dagen open te zijn zonder door regels en lasten meteen verlies te draaien. En misschien moeten gemeenten bij vergunningen ook eens kijken naar een gewone buurtkroeg, niet alleen naar de zoveelste conceptzaak met cocktails en een marketingverhaal.

Ach, in veel cafés is de tap nog open maar de eigenaar staat ondertussen administratie, schoonmaak en personeelstekorten weg te poetsen; een paar cent accijns minder lost die papierwinkel en huurprijzen echt niet op тамам

Wat vaak ontbreekt: wie zorgt er voor de mensen die ’s avonds niet meer veilig naar huis kunnen na hun dienst? Als cafés belangrijk zijn voor de buurt, regel dan ook fatsoenlijke nachtbussen, veilige fietsroutes en normale roosters voor personeel. Anders praten we wel over gezelligheid, maar laten we de rekening weer bij de laagstbetaalden.

De sociale functie van een café zit niet alleen in het bier, maar ook in ruimte voor verenigingen, kaartclubs en een praatje zonder consumptiedwang. Gemeenten kunnen daar best iets mee doen via buurthuizenbeleid en betaalbare panden, echter moet de horeca zelf ook durven kiezen voor brede openingstijden en een gastvrije buurtrol; anders blijft het vooral een lobbyverhaal.

Waarom wordt er steeds gedaan alsof een café alleen last heeft van de bierprijs, terwijl gemeenten ondertussen winkelstraten volplakken met dure regels en panden laten leegstaan??? Kleine ondernemers betalen zich blauw aan vergunningen, afval, terras en energie, terwijl grote ketens wél schaalvoordeel en juristen hebben. En kijk zelf maar: als straks alleen brouwerijketens en hippe conceptzaken overblijven, is die “sociale ontmoetingsplek” ineens een franchise met een QR-code!!!