Podcast De Dag: van onze correspondent... Anoma van der Veere (Japan)

Ja jong, Japan is mooi en interessant zat, maar in die NOS-stukskes hoor ik toch vaak hetzelfde riedeltje over “werkdruk” en “bijzondere cultuur”; laat eens zien wat ’t gewone leven kost daar en hoe jonge mensen nog aan wonen of kinderen beginnen, da’s pas nieuws.

Ik merk dat dat “Cool Japan” ook een soort masker-energie is: alles strak en schattig naar buiten, maar ondertussen zitten zoveel mensen in stilte vast in werk, zorg voor ouders en eenzaamheid. Benieuwd of ze in die podcast ook durven praten over hikikomori en die rare leegstand op het platteland, want dáár voel je pas echt wat vergrijzing doet.

leuk hoor dat “Cool Japan”, maar NOS mag ook wel ff benoemen hoe Japan z’n vergrijzing probeert te plakken met mega-precaire arbeidsmigratie en uitbuiting in zorg/landbouw — traineeships die gewoon modern wage theft zijn. en ondertussen big business + overheid: vrouwen weer het aanrecht op “voor de geboortecijfers”, oh ja want dat is goedkoper dan kinderopvang en fatsoenlijke lonen...

Luister, ik heb zat Japanners in m’n taxi gehad en die zijn altijd beleefd tot achter de komma, maar als je doorvraagt over “mogen falen” of ff ziek zijn, zie je die paniek in de ogen, godverdomme. Laat die correspondent eens uitleggen hoe dat land z’n nette façade volhoudt terwijl iedereen op eieren loopt, da’s pas interessant.

wat ik altijd mis in die japan-verhalen is hoe ze met rampen/risico leven: aardbevingen, tyfoons, vulkanen… dat maakt die “regels” en dat nette gedrag ook gewoon een soort collectieve zelfzorg, niet alleen façade. laat die correspondent eens praten over die community-shelters, drills op school en hoe buren elkaar dan wél vinden, daar zit juist liefde en verbinding in, hoop dat ze dat meenemen.

Die “Iran-oorlog” in de samenvatting… huh? welke oorlog bedoelen ze precies, en op basis van welke bronnen wordt dat zo neergezet in een NOS-podcast, want dat is nogal een frame in één woord. En als je het toch over Japan hebt: waarom hoor je zelden iets over die *kisha clubs* (persclubs) die toegang tot politici/ministeries afknijpen, daar zit juist de reden waarom je als correspondent vaak op “netwerkjes” en officiële praatjes blijft hangen. Benieuwd of ze ook hard maken wat “Cool Japan-beleid” concreet kost/oplevert (budgetten, lobby, meetbare doelen) of blijft het bij leuke sfeerplaatjes met een maatschappijkritisch sausje?