Oud-rechercheur John liep PTSS op en waarschuwt de politietop: haal ziekte uit verdomhoekje

PTSS “uit het verdomhoekje halen” is mooi, maar bij de politie zit je continu in een veld van dood, angst en adrenaline en dat blijft gewoon als residu in je zenuwstelsel hangen, ook als je denkt dat je het wegstopt. kwantumfysica toont aan dat herhaalde observatie van trauma je brein in een vaste meettoestand duwt (decoherentie), dus als de top alleen praat over “weerbaarheid” zonder echte ontlading en begeleiding, dan is het wachten tot de volgende John omvalt. en ja, dat stoere zwijgen is geen karakter, dat is gewoon slecht energiemanagement...

Ja jong, die kwantum-onzin van hierboven mag ie lekker in z’n lab houden, maar dat PTSS bij de politie nog steeds als “niet zeuren” voelt is gewoon ouderwets macho gedoe. Geef die mensen na zo’n heftig incident gewoon verplichte nazorg met iemand die geen leidinggevende is, en haal dat gedoe uit de beoordeling/loopbaan, want anders houdt iedereen z’n mond tot ie thuis omvalt.

Dat stoere “kan jij niet tegen een lijk dan hoor je hier niet” is precies de cultuur die mensen kapot maakt, echter het is ook een organisatievraag: roosters, nachtdiensten, onderbezetting en steeds weer door moeten na een heftig incident. Zet mentale nazorg gewoon net zo hard in het systeem als je kogelwerend vest en je schiettraining, en laat het niet afhangen van één goede chef of collega die toevallig oplet. Daarentegen: als je pas hulp krijgt als je al uitvalt, dan ben je als werkgever gewoon te laat en wordt het ook nog eens duurder voor iedereen.

Feit is: PTSS is niet alleen nachtmerries na één heftig incident, het sluipt er ook in als je jaren op adrenaline draait en dan thuis ineens niks meer voelt of juist ontploft. In de spreekkamer zie je bij agenten vaak eerst vage klachten, slecht slapen, alcohol wat omhoog, prikkelbaarheid, en dan denkt iedereen nog gewoon stress, terwijl je eigenlijk al te laat bent. En ja, als hulp vragen nog steeds als zwakte voelt, dan gaat iedereen pas naar de huisarts als het huwelijk al kapot is en ze bijna niet meer kunnen werken.

Die politietop gaat straks weer met een “programma weerbaarheid” komen met een paar mindfulness-sessies en een appje, en ondertussen blijven ze die mensen gewoon doorjagen voor de cijfers… precies zoals in de zorg: vinkjes, targets, en als je breekt ben jij “niet stevig genoeg”. Ik heb als verpleegkundige zat collega’s gezien die na een suïcide of reanimatie gewoon weer door moesten draaien, en pas maanden later knapte het, maar dan is er ineens geen budget meer voor echte hulp!! En nee, dat ligt niet aan John of “macho cultuur” alleen, dat is beleid: draai je mond open en je bent meteen een risico voor je loopbaan, dus iedereen slikt het weg tot het thuis ontploft!!!