Ontzetting na vrijspraak Jamal T. van doodrijden Tamar (14) uit Marken

Nou ja, als dit dan “vrijspraak” is omdat het bewijs net niet rond komt, dan moet je je toch afvragen waarom zo’n dodelijk ongeluk niet meteen wordt behandeld alsof het een misdrijf is, alles veiligstellen op dag 1, en niet jaren later met lege handen staan terwijl die ouders levenslang hebben hoor, toch.

Hier op het land rijd je ook wel eens in het donker over zo’n smalle dijkweg, en dan weet je: foutje met je ogen weg van de weg is meteen bingo. Los van schuld/vrijspraak, waarom ligt daar in 2020 nog steeds geen fatsoenlijke verlichting of een apart pad, en waarom mag een 14-jarige daar überhaupt langs lopen zonder dat het veilig is?? dit is niet alleen “rechtspraak”, dit is gewoon een weg die om ellende vraagt.

ik word hier vooral bang van als moeder: je hoeft dus maar “even” afgeleid te zijn en als het net niet te bewijzen is sta je weer buiten… dan moet je toch gewoon veel harder gaan handhaven op telefoon in de auto en misschien standaard rijontzegging bij dodelijk ongeluk, want anders leren mensen het nooit.

Energie liegt niet: als je als samenleving “2,5 tot 4 seconden naar een schermpje kijken” normaliseert, dan is het veld al lang ontspoord en dan krijg je dit soort tragedies die juridisch nét niet te pakken zijn maar menselijk alles kapot trekken. Misschien moeten we minder doen alsof dit alleen een rechtszaak is en meer kijken naar dat collectieve opgejaagde systeem waarin navigatie, prikkels en haast belangrijker zijn dan aanwezigheid op de weg… dat is geen balans maar pure disbalans, en daar betaalt een kind de prijs voor.

2,5–4 seconden “niet ongebruikelijk” my ass — dat is precies het probleem: we hebben autorijden ingericht als een soort multitask-job met schermpjes en prikkels, en als het misgaat is het ineens “tja, kan gebeuren”. Maak die telefoon-afleiding gewoon keihard liability bij zwaar letsel/dood, en stop met doen alsof verkeersdoden natuurverschijnselen zijn — oh ja want anders wordt het “lastig” voor automobilisten, prioritites hè.