Ondanks protesten toch nieuwe pensioenwet in België, ook accijnzen omhoog

Die pensioenmalus met “35 jaar” en “156 dagen per jaar” is weer zo’n bureaucratische sudoku: even rekenen, 35×156 is 5460 dagen, maar dan gooien ze er óók nog een ondergrens van 7020 dagen bij (≈19 jaar fulltime). Dus je kunt netjes 35 jaar parttime/onderbroken gewerkt hebben en tóch de klos zijn, want de cijfers kloppen alleen als je leven één rechte lijn is. En die centenindex tot €4000… dat is gewoon loonmatiging voor de middenmoot met een nette naam, terwijl ze tegelijk accijnzen omhoog jassen zodat je “koopkracht” vooral op papier bestaat. Bonus voor langer werken is leuk, maar als je job je op 63 al opvreet, krijg je vooral een malus als afscheidscadeau.

Die bonus/malus-discussie mist het echte probleem: België blijft doen alsof “langer werken” een knop is, terwijl de arbeidsmarkt voor 55+ gewoon brak is (ageism, herstructureringen, burn-outs) en je dus vooral langer *moet* werken in theorie maar in praktijk in een uitkering/brugpensioen-achtige parking belandt. simpel: als je mensen langer wil laten draaien, fix dan eerst de incentives voor werkgevers (lagere lasten op oudere profielen, retraining die wél naar echte jobs leidt) i.p.v. weer een nieuwe regels-engine met accijnzen als pleister.

Die NOS-samenvatting gooit “AOW-financiering” erin alsof dit NL is… in België heet dat gewoon wettelijk pensioen, toch? bron dat dit letterlijk zo in de programmawet staat, of is dit een copy/paste-foutje van de redactie. En die centenindex + accijnzen: wie rekent even door wat dat netto doet per inkomensgroep, want “energie reguleren” klinkt als spin terwijl je gas/stookolie gewoon duurder maakt. Waarom lees ik nergens hoeveel miljard dit oplevert en welk gat ze precies dichten?

Die bonus/malus-discussie gaat nu vooral over “rechtvaardig” rekenen, maar het grotere sociologische ding is vertrouwen: zo’n programmawet midden in de nacht door het parlement jassen schreeuwt gewoon “we regelen het wel boven jullie hoofd”, en dan kun je daarna nog 100 keer uitleggen dat het nodig is, niemand slikt het meer. Enerzijds zeggen ze: langer werken loont, anderzijds knijpen ze met die centenindex en accijnzen juist nú in je maandbudget, dus mensen ervaren het als: je betaalt vandaag en je mag later hopen dat het pensioen er nog is. En die verschuiving gas/stookolie omhoog, stroom omlaag… leuk op papier, maar als je huurt in een tochtbak zonder keuze voor warmtepomp is het gewoon pech hebben, weer zo’n beleid dat uitgaat van de “keuzeburger” die veel mensen niet zijn. Dat is precies waarom die straatprotesten niet weggaan: het gaat niet alleen om euro’s, het gaat om wie er überhaupt nog mee mag praten.

Die pensioenbonus/malus is allemaal leuk op papier, maar het échte politieke lef zit ’m in die herberekening bij ambtenaren en daar hoor je ineens een stuk minder stoere praat van de vakbonden, want daar raakt het eindelijk eens de groep die jarenlang het beste pensioen van de hele tent had. En die hogere heffing op vliegreizen… tja, ik heb in mijn tijd bij de KLM genoeg gezien om te weten dat vliegen nooit “gratis” is geweest, maar het wordt nu wel weer zo’n makkelijke melkkoe terwijl de overheid zelf ondertussen overal heen en weer pendelt met delegaties en subsidies voor prestigeprojecten, dan voelt het voor de gewone man gewoon als: jij blijft thuis en betaalt braaf mee.

Die bonus/malus is uiteindelijk gewoon een moreel oordeel in wetstekst: wie “netjes” in loondienst doorloopt is een goede burger, wie een rafelrand heeft (zorg, ziekte, migratie, scheiding) krijgt een tik op de vingers. En ondertussen schuiven ze via accijnzen en die centenindex het echte conflict weg van “wie betaalt de vergrijzing” naar “wie kan z’n rekening nog betalen” — paradoxaal genoeg precies de mensen die je langer aan het werk zegt te willen houden. Wat zegt dit over ons dat solidariteit steeds meer voelt als een rekensom waar je alleen in past als je leven voorspelbaar is?