OM eist in hoger beroep levenslang voor vier verdachten Marengoproces

Weet je wat het is, levenslang roepen is mooi voor de bühne, maar als zo’n hoofdverdachte al maanden zonder advocaat zit te rekken dan voelt het hele systeem ineens tandeloos. En wij maar wachten op “begin volgend jaar” terwijl nabestaanden al jaren in die rechtszaal kapotgaan… regel die verdediging gewoon en trek die zaak vlot, man.

Wat mij opvalt: levenslang eisen is één ding, maar dat hoger beroep voelt ook als een soort tweede ronde “kijken wat er nog bij kan”, terwijl de kernvraag blijft of je bewijs uit die ontsleutelde chats juridisch echt keihard genoeg is om iemands hele leven af te pakken. En dat Taghi zonder advocaten zit is óók een risico voor het OM zelf; als je procedureel rommelt, heb je straks wéér jaren vertraging omdat alles wordt aangevochten op fair trial, en dan staan nabestaanden opnieuw met lege handen. trouwens, “versleutelde berichten” schrijf je niet als “verslueutelde”, zie ik steeds in reacties.

Levenslang roepen snap ik wel, maar ondertussen blijft het in de praktijk vooral een machtsstrijd van OM vs advocaten vs beveiliging, en de samenleving mag toekijken hoe “recht doen” steeds verder weg voelt. geef die nabestaanden en ook die wijkagenten die dit elke dag moeten uitleggen gewoon duidelijkheid en rust terug, wat meer liefde en verbinding in hoe we rechtspraak organiseren zou al zoveel schelen.

Ik merk dat we het steeds hebben over “levenslang” alsof dat de enige maat is voor recht, maar niemand praat over hoe bizar het is dat zo’n organisatie jarenlang kan draaien met spotters, chauffeurs, wapens, safehouses en dus gewoon een hele kring die mee-profiteert. Pak die voedingsbodem ook eens hard aan, want anders voelt het alsof je alleen de koppen eraf hakt en de energie van die wereld blijft gewoon doorstromen naar nieuwe jongens. En Taghi zonder advocaat… dat is precies het soort chaos waar dit soort types op teren, vertraging is óók macht.

Vanuit mijn praktijk: levenslang of 29 jaar is allemaal “boven de lijn”, maar niemand praat over wat dit met het collectieve zenuwstelsel van zo’n stad doet als je jaren in een sfeer van wraak, dreiging en zwijgen leeft. Je kan die mannen opsluiten tot ze oud en grijs zijn, maar als je de voedingsbodem van angst, snelle cash en status niet energetisch én sociaal ontmantelt (trauma, armoede, mannen die nooit geleerd hebben te voelen), dan schuift die trilling gewoon door naar de volgende lichting. en die impasse met advocaten voelt ook als een spelletje macht: daar wordt het recht niet sterker van, alleen het veld onrustiger.