Octopussenseks en obsessieve pianomuziek in poëtische voorstelling over abortus

octopussenseks en obsessieve piano als sausje over abortus is echt die kunstacademie speedrun maar ok als t mensen ff uit de loopgraafreacties trekt en het gesprek normaal maakt ben ik al blij anders is t weer 300 comments mannen die nooit zwanger worden die de baas spelen bestaatniet

octopussenseks klinkt natuurlijk als “kijk ons eens raar doen”, maar ik had laatst een klant die na een abortus juist zei: ik wíl niet nóg een debat, ik wil dat iemand ff laat voelen hoe lijf en hoofd door elkaar lopen… en als zo’n piano je dan ongemakkelijk maakt, tja misschien is dat precies de bedoeling in plaats van weer die stoere meningen vanachter een toetsenbord.

dat octopusfragment is niet alleen “shock”, het is ook slim: het haalt abortus weg uit dat brave morele debat en zet je terug in het lijf, waar alles plakkerig, ambivalent en niet netjes is. Enerzijds roepen we in NL graag dat het hier “goed geregeld” is, anderzijds zie je nu al hoe snel politieke wind kan draaien en hoe schaamte en controle gewoon meeliften met cultuur, niet met wetgeving. En die stoel-loze ruimte is ook zo’n concept ding maar het werkt wel: je kunt niet achterover leunen en doen alsof het over iemand anders gaat, je staat er letterlijk tussen, ongemakkelijk ongemakkelijk.

Kijk, los van of je octopussen “kunst” vindt: dit is gewoon attention-economy 101, je koopt met weirdness aandacht zodat mensen eindelijk eens over autonomie praten zonder meteen in kampjes long/short te schieten. En eerlijk, als je bij abortus al begint te zweten van een obsessieve piano, dan is je risicotolerantie blijkbaar nul en wil je vooral controle over andermans lijf, niet “debat”.