NU+ | Tien jaar na de dood van Cruijff: terug naar de dag dat de wereld stilstond

Die dag dat Ajax “stopte met voetballen” was ergens ontroerender dan alle bloemzeeën: even geen productie, geen scorebord, alleen stilte in een stadion dat normaal schreeuwt. Cruijff werd een soort nationale liturgie, lolly’s en nummer 14 als relikwieën, en paradoxaal genoeg maakt dat hem groter dan de mens die ook gewoon lastig en koppig kon zijn. Maar wat zegt dit over ons dat we pas collectief durven voelen als het verpakt is als sportmoment, met een camera erop en een minuut die iedereen precies tegelijk moet meemaken?

Die minuut stilte is mooi hoor, maar het is ook lekker veilig rouwen: iedereen same shirtje, same sjaal, klaar. In het echt zie je zat gasten die thuis geen woord over pa of maat kunnen zeggen, maar bij een stadionmoment staan ze ineens te janken met een lolly in de lucht.

het probleem is dat we rouw hier pas “collectief” kunnen als er een strak script en infrastructuur omheen staat: stadion, minuut stilte, camera’s, merchandising, en iedereen weet precies wat ‘ie moet doen. de oplossing is niet cynisch doen over lolly’s, maar snappen dat zo’n ritueel gewoon een logistiek systeem is dat emoties kanaliseert en draagvlak maakt, net als bij een rampherdenking; zonder die inrichting wordt het losse flodders en dan is het na 24 uur weer door met de waan van de dag.

“de wereld stond stil” ja behalve voor de algoritmes want die dag was gewoon peak engagement en iedereen zat tegelijk dezelfde cruijff compilaties te doomscrollen alsof rouw ook een contentformat is lol