'Nee, je kind heeft geen trauma, het leeft gewoon', zegt deze opvoedkundige

Ach ja, alles is tegenwoordig “trauma” ja, terwijl mijn kids na een val gewoon even huilen en een pleister willen en dan weer doorrennen. Maar een scheiding of echt gedoe thuis kan wel degelijk lang blijven hangen, dus niet wegwuiven omdat het lekker stoer klinkt.

Tsja, het woord trauma wordt te snel gegooid, maar het tegenovergestelde zie ik ook: scholen/instanties die bij elk kind dat vastloopt meteen “het hoort erbij, even doorbijten” roepen en dan zit je maanden later met een kind dat niet meer naar buiten wil. Noem het hoe je wil, maar neem die signalen gewoon serieus zonder meteen een label en tien trajecten erop te plakken.

Dat woord “trauma” wordt inderdaad te makkelijk geplakt, maar wat mij meer stoort: volwassenen die meteen gaan fixen, invullen en er een heel verhaal van maken, terwijl een kind soms gewoon wil schrikken, huilen en daarna weer door. Ik zie dagelijks dat het pas echt misgaat als er thuis al stress/armoede/ruzie is en niemand tijd heeft om te luisteren, dan wordt zo’n “klein ding” ineens de druppel en dan zegt iedereen achteraf: ja raar hè dat ie ontploft. Dus minder labelen, maar ook niet stoer doen alsof alles vanzelf slijt, sommige kids hebben gewoon geen veilige landing.