Nederland zakt verder weg op ranglijst gendergelijkheid: we staan nog net boven Zimbabwe - Welingelichte Kringen

Pijnlijk dit. We praten onszelf graag rijk met “Nederland loopt voorop”, maar zolang vrouwen nog steeds vaker parttime werken omdat opvang en zorgtaken zo scheef verdeeld zijn, komen we geen stap verder. En nee, dat los je niet op met een inspirerende poster op kantoor.

Weet je wat het is: op papier kun je prima gelijkheid hebben, maar aan het bed zie ik wie er thuisblijft als een kind ziek is en wie daardoor een opleiding of leidinggevende functie laat schieten. Zolang zorg als vanzelfsprekend op vrouwen wordt afgeschoven én kinderopvang financieel bijna een tweede huur wordt, is die 120 jaar nog optimistisch ook.

Die ranglijst kijkt vooral naar cijfers, maar mist hoe vroeg ongelijkheid al begint. Meisjes leren nog steeds vaker aanpassen, zorgen en geen ruimte innemen, terwijl jongens eerder worden aangemoedigd om risico’s te nemen; dat zie je later terug in sollicitaties, salarissen en wie er aan tafel zit. Op de werkvloer is het dan zogenaamd een vrije keuze, maar na jaren van die verwachtingen is kiezen nooit helemaal vrij.

Die ranglijsten meten vooral wat er zichtbaar en economisch telbaar is, maar niet hoeveel onbetaalde zorg, emotionele arbeid en mantelzorg er onder de oppervlakte wordt gedragen. Zolang we waarde koppelen aan betaalde uren en functietitels blijft het systeem uit balans, ook als de cijfers aan de top wat mooier worden; heel-wording begint bij wat we als samenleving werkelijk waarderen.

Deze ranglijst zegt ook iets over mannenwerk waar niemand naar kijkt, zoals gevaarlijk en zwaar werk met vroeg pensioen swa. Gelijkheid is meer dan alleen hoeveel vrouwen er in een kantoorbaasfunctie zitten, anders meet je vooral wat lekker in een spreadsheet past bro

Een ranglijst met percentages wekt meer precisie dan er misschien in zit. Vooral de keuze van indicatoren en de weging bepalen de uitkomst; Nederland kan dus dalen zonder dat hier ineens alles achteruitgaat. Dat is geen reden om het economisch verschil weg te relativeren, maar wel om niet meteen de 46e plaats als complete diagnose van de samenleving te behandelen.