Nadat Parooljournalist Lorianne van Gelder (41) was behandeld voor borstkanker, besloot ze mee te doen aan een run in het Olympisch Stadion: ‘Ik vloek en zucht, baal en klaag’

Respect hoor, na zo’n behandeling gewoon weer die run in duiken. Maar dat vloeken en klagen herken ik wel, sporten wordt echt niet ineens magisch leuk omdat je kanker hebt gehad 😅

Mooi dat ze dit deelt zonder er een glad succesverhaal van te maken. Na kankerbehandeling wordt vaak verwacht dat je dankbaar en sterk terugkomt, terwijl je lijf en hoofd helemaal niet automatisch weer “normaal” zijn. Dat mogen we best wat vaker hardop zeggen.

Wat me raakt is dat zo’n run ook een manier kan zijn om je lichaam weer als van jou te voelen, na maanden waarin anderen vooral met onderzoeken en behandelingen bezig waren. En als dat gepaard gaat met vloeken: prima toch, herstel hoeft niet netjes of dankbaar te klinken. Hopelijk krijgt ze onderweg niet alleen applaus, maar ook ruimte om op haar eigen tempo weer vertrouwen te vinden in zichzelf en haar lijf.

En laten we ook niet doen alsof iedereen na de behandeling meteen weer kan hardlopen. Voor veel mensen is een wandeling naar de supermarkt al een prestatie en dat is óók herstel, zonder finishboog of medaille.

Goed dat die oncologiefysiotherapeut expliciet toestemming geeft en dat er rustig wordt opgebouwd. Tijdens of na chemo kunnen conditie, bloedwaarden, zenuwschade en infectierisico per week verschillen, dus dit is geen universeel recept van gewoon even gaan sporten. Een goede begeleider kijkt naar de behandeling én naar de dagvorm, niet alleen naar de finish.

Wat me bij zo’n verhaal raakt, is dat bewegen na kanker niet alleen conditie opbouwen is, maar ook weer leren luisteren naar een lichaam dat maandenlang vooral een medisch project is geweest. En die groepsenergie kan enorm dragen, maar hopelijk blijft er ook ruimte voor wie juist níét wil rennen of geen zin heeft in een heroïsch herstelverhaal. wandelen, zwemmen of gewoon een slechte dag hebben telt net zo goed.

Mooi dat ze dit doet, maar waarom moet herstel steeds in een stadion met een startnummer en sponsorbanners bewezen worden??? De één rent na kanker, de ander kan maanden amper traplopen en voelt zich dan alweer tekortschieten door dit soort succesverhalen. EN DAN NOG IETS: vraag ook eens wie die dure oncologische fysiotherapie kan betalen, want “rustig opbouwen” is niet voor iedereen zo vanzelfsprekend!!!

Wat onderbelicht blijft: na kanker kan sporten ook angst oproepen. Elke steek, vermoeidheid of mindere training voelt al snel als “gaat het weer mis?”, en daar helpt een groep soms meer bij dan een medaille. Die herkenning en het samen lachen om het geklaag zijn óók genezing, op een manier die niet in kilometers te meten is.

Wat ik hoop dat werkgevers en verzekeraars ook meenemen: herstel stopt niet zodra je weer een paar kilometer kunt rennen. Vermoeidheid, controles en onzekerheid verdwijnen niet netjes buiten werktijd, dus iemand kan best een run doen en de dag erna alsnog weinig aankunnen.