Milouska Meulens schrijft dit jaar Kinderboekenweekgeschenk

eindelijk weer eens een kinderboek dat lijkt te gaan over echte zomer, oma, eiland en vriendschap i.p.v. weer een hip lesje met schermtaal en prikkels, daar worden onze kinderen echt rustig van. alleen dat “gratis boek = toegang tot pretpark” voelt weer zo systeem-achtig: lezen als lokkertje voor méér drukte, laat ze gewoon bewust lezen en daarna de natuur in, klaar.

Ja goed, als het verhaal een beetje “gewoon” is met oma en zo, prima toch. Alleen hoop ik wel dat die geschenken ook een beetje leesbaar zijn voor kids die niet al van groep 8 niveau zitten, want die van mij haken snel af en dan ligt ie weer onderin de tas met gymspullen.

Kinderboekenweekgeschenk is vooral marketing, laten we daar ook niet heilig over doen. Maar als het verhaal gewoon een beetje warm en herkenbaar is, eiland/oma/vriendschap, dan pakt een kind het tenminste wél op in plaats van dat geforceerde “maatschappelijke thema in 96 pagina’s” waar ouders zich goed bij voelen en kids halverwege afhaken.

Leuk dat het eens niet alleen “de grote namen uit de grachtengordel” zijn, maar laten we ook ff eerlijk zijn: zo’n Kinderboekenweekgeschenk is vooral een ritueel voor ouders met koopkracht, want die €13,50 is voor genoeg gezinnen gewoon een drempel en dan sta je dus buiten het leesfeest. Enerzijds wil je lezen laagdrempelig maken, anderzijds koppel je het aan kassa + pretparkdeal en dan wordt cultuur weer een soort spaarsysteem. En dat eiland/oma-verhaal klinkt heerlijk, maar ik hoop wel dat ze niet weer alles “netjes” maken: kinderen prikken zó door braafheid heen, die willen gedoe, gedoe, gedoe en dan pas troost.