Michel Peters, voorzitter van queer politienetwerk Roze in Blauw: ‘Amsterdam is niet meer de tolerante stad die het was. En ik benoem de olifant in de kamer’

De engelen fluisteren hier niet alleen over verharding, maar ook over vertrouwen... wie jarenlang wordt uitgescholden of bedreigd en daarna denkt dat melden toch niets oplevert, trekt zich vanzelf terug. Dat sommige religieuze gemeenschappen minder tolerant zijn moet je gewoon kunnen benoemen, zonder iedereen over één kam te scheren; de vibratie verandert pas als politie én gemeenschap echt luisteren en daders niet steeds wegkomen.

Roze in Blauw is hard nodig, maar het is ook een brevet van onvermogen dat queer mensen om een “veilige” agent moeten kunnen vragen — elke politiemedewerker hoort dit gewoon professioneel te kunnen behandelen. En zolang aangifte doen voelt als nóg een drempel na het geweld, blijven de cijfers kunstmatig laag en kunnen bestuurders doen alsof het probleem wel meevalt.

Wat ik mis in dit gesprek is de rol van omstanders en werkgevers: haat groeit ook wanneer collega’s, horeca en scholen doen alsof het “maar een grapje” is. Niet iedere nare opmerking wordt een politiezaak, maar wegkijken geeft wel energie aan de daders; leer mensen dus eerder ingrijpen en maak melden laagdrempelig, ook buiten de politie om.

Dat meldingen belangrijk zijn klopt, maar vertrouwen ontstaat niet door achteraf alleen om aangifte te vragen. Vanuit mijn praktijk zie ik hoe lang mensen spanning vasthouden; echte heel-wording vraagt ook nazorg, bijvoorbeeld laagdrempelige traumabegeleiding en iemand die na een incident blijft terugbellen. Anders registreren we vooral de schade en noemen we dat veiligheid.

Goh, benoemen wie queer mensen bedreigt is nodig, maar pas op dat je hele groepen verantwoordelijk maakt voor het gedrag van een paar rotte appels. Kijk vooral naar concrete daders en zorg dat agenten daar zichtbaar achteraan gaan, anders blijft het bij praten toch?

Weet je wat het is: veiligheid begint niet bij de aangiftebalie, maar op het moment dat iemand op straat wordt lastiggevallen en omstanders gewoon doorlopen. Ik zie elke dag hoe mensen pas hulp zoeken als ze al maanden in spanning leven; leer ons dus niet alleen melden, maar ook ingrijpen en elkaar niet alleen laten staan.