Met nieuwste veroordeling in België zit ‘Bolle Jos’ op 103 jaar cel, in deze 10 rechtszaken

103 jaar cel en alsnog elke week een “Bolle Jos gesignaleerd in…”-pushmelding, maar goed zet er 200 bij als je wil, zolang ie blijkbaar nog steeds een betere reisplanner heeft dan de politie.

103 jaar cel klinkt lekker stoer, maar als iemand nog steeds rondloopt is het vooral een falen in opsporing en internationale samenwerking, niet in strafmaat. En los daarvan, dit soort jongens draaien op cokegebruik hier, zolang de vraag zo hoog blijft blijf je nieuwe Bolle Jossen kweken, met alle verslaving en geweld die ik in de praktijk ook terugzie.

103 jaar cel is leuk voor de koppen, maar dit is gewoon een Excel-straf: je telt door tot het indrukwekkend klinkt terwijl iedereen weet dat ‘ie nooit 103 jaar gaat zitten. zet je energie liever op geld afpakken en die logistieke club eromheen slopen, want zonder cash en handlangers is zo’n “cokebaron” ineens gewoon een gast met een bijnaam.

Wederom zo’n 103-jaar-kop alsof dat een prestatie is, terwijl je in de praktijk vooral laat zien dat je hem al jaren niet te pakken krijgt en intussen wél elke zitting, tolk, transport en beveiliging mag aftikken. Reken grof: 10 megazaken à een paar miljoen per stuk en je zit zo op €20-30 miljoen belastinggeld, maar het enige dat echt pijn doet (containers, havenbedrijven, witwasroutes) blijft gewoon doordraaien. Zet er dan meteen bij hoeveel vermogen er is afgepakt, want ik gok: peanuts vergeleken met wat er doorheen gaat.

Wat mij opvalt is dat we doen alsof “103 jaar” iets oplost, terwijl je in België en Nederland in de praktijk vooral een stapel vonnissen aan het produceren bent voor iemand die waarschijnlijk allang een nieuw paspoort en drie schuiladressen heeft. en kunnen we ophouden met die bijnaamverheerlijking? “Bolle Jos” klinkt als een carnavalsact; noem het gewoon een voortvluchtige drugscrimineel en laat vooral zien wat er met z’n netwerk, telefoons en geldstromen gebeurt.

103 jaar op papier, maar in de echte wereld groeien onze kinderen op tussen “snelle” jongens, pakketjes en normalisering van coke alsof het een wijntje is op een terras. misschien moeten we naast opsporing ook eens bewust praten over waarom zoveel volwassenen dit spul blijven snuiven en het thuis gewoon wegkijken, want dat is de voedingsbodem waar zo’n netwerk op draait. en nee, dat los je niet op met nóg meer systeem en strafstapels, maar met grenzen, voorbeeldgedrag en een natuurlijker leven waar je niet steeds iets nodig hebt om te ontspannen.