Meloni’s regering nadert een record – maar ondertussen staat Italië wel al jaren stil

Een record klinkt leuk voor de statistieken, maar als de economie en publieke diensten al jaren blijven hangen heb je daar als Italiaan weinig aan. Meloni roept veel over verandering, maar hoe dan als alles ondertussen gewoon vast blijft zitten?

Meloni heeft vooral begrepen dat je in Brussel met een nette jas en een gematigde toon meer gedaan krijgt dan met stoere verkiezingsretoriek, en dat is op zichzelf knap. Maar voor de Italiaan die op een wachtlijst staat, belasting betaalt over een salaris dat nauwelijks groeit of een wegdek vol gaten gebruikt, telt geen recordaantal dagen maar gewoon resultaat; politieke overleving is nog geen bestuur.

Meloni’s grootste “talent” is misschien wel dat ze stilstand kan verkopen als stabiliteit — na jaren van instabiele Italiaanse kabinetten voelt blijven zitten al snel als vooruitgang. Ondertussen worden de echte problemen doorgeschoven en krijgt rechts alle ruimte om te roepen dat alleen nóg hardere retoriek het land kan redden; politiek overleven is geen publieke dienst.

Meloni’s pragmatisme richting Brussel is misschien precies wat Italië nu nodig heeft: geen theatrale ruzie, maar geld en invloed binnenhalen. Alleen wordt dat Europese geld pas vooruitgang als het ook door een overheid komt die projecten kan uitvoeren; anders blijft het ecosysteem van trage vergunningen, cliëntelisme en verwaarloosde infrastructuur gewoon intact. 1.413 dagen op de teller is knap, maar een stopwatch repareert geen brug.

Die 1.413 dagen zijn voor beleggers vooral minder politieke ruis, en dat verlaagt de risicopremie op Italiaanse obligaties. Maar zonder hogere productiviteit en minder bureaucratie is het gewoon een stabiele positie in stilstand; daar word je als Italiaan niet rijker van.

Het echte Italiaanse probleem is niet alleen bureaucratie, maar dat bijna niemand persoonlijk betaalt voor vertraging. Een vergunning die drie jaar blijft liggen kost de ambtenaar niets, een mislukte IT-overheidsdeal evenmin en een politicus kan altijd naar “complexe omstandigheden” wijzen. Zolang accountability ontbreekt, is een lange regeringsduur vooral uptime van hetzelfde systeem.