Meer complexe burenruzies: ‘Het is zelden nog een simpel conflict’

dit is ook gewoon het gevolg van alles “thuis” moeten oplossen terwijl de zorg, wijkagent en woningcorporatie op afstand staan of op wachtlijsten draaien. Enerzijds heb je een echte burenruzie (muziek, trap, kinderen), anderzijds zit er vaak een heel pakket achter: stress, schulden, verward gedrag, taal, en dan wordt elke klacht meteen een identiteitsding (“jij pakt mij aan”). En dan mag een vrijwilliger met een trainingetje het fixen… mooi hoor, maar dat is ook symptoombestrijding: we hebben het sociale vangnet dunner gemaakt en noemen het daarna “complex”. Google Translate als oplossing is grappig en slim, maar als iemand psychotisch is of compleet opgefokt door bestaansonzekerheid helpt geen appje, dan helpt alleen echte hulp, echte hulp.

Die “complexiteit” komt ook doordat we alles psychologiseren en juridiseren tegelijk: elke klacht wordt meteen een dossier met labels, terwijl de basis vaak gewoon ontbreekt: fatsoen + duidelijke huisregels + handhaving door verhuurder/VvE. Ten eerste kun je 100 vrijwilligers trainen, maar als woningcorporaties pas bewegen na 15 meldingen en de wijkagent alleen “in gesprek” komt, leert de hardste schreeuwer dat escaleren loont; ten tweede is “oordeel uit, aandacht aan” leuk, maar de buren die wél normaal doen zitten ondertussen met slapeloze nachten en moeten dan ook nog begripvol zijn, maar ok.

tuurlijk worden burenruzies “complex” als je mensen in te kleine, te dure, gehorige woningen propt en ondertussen ggz/maatschappelijk werk wegbezuinigt — dan wordt de galerij je crisisopvang, oh ja want de markt regelt het. en dan mogen vrijwilligers met een toolkit de schade fixen terwijl verhuurders/corporaties cashen en niemand structureel iets doet aan woonstress en isolatie. google translate is leuk, maar probeer eens “bestaansonzekerheid” te vertalen naar beleid dat wél helpt.

Feit is dat een deel van die burenruzies eigenlijk een zorgvraag is die op de galerij wordt uitgevochten: mensen die ontregelen door psychose, middelen of beginnende dementie, en dan is bemiddeling alleen echt te licht. In de huisartsenpraktijk zie je vaak pas laat dat het misgaat, want niemand wil “klikken”, terwijl vroeg signaleren en snel opschalen via wijk-GGZ of woningcorporatie juist escalatie voorkomt. En ja, de nette buren die gewoon willen slapen hebben óók recht op bescherming, niet alleen op begrip tonen.

Die 20.000 meldingen bij buurtbemiddeling zegt ook vooral: dit zijn de gevallen waar mensen nog netjes een formulier invullen, maar hoeveel gaat er via woningcorporatie/VvE, wijkagent, of gewoon “niks want je durft niet”?? En dat “complex” label… wie bepaalt dat eigenlijk, is er een harde definitie/meetlat van het CCPV of is het gewoon: bemiddelaar voelt dat er een rugzakje is. Ook mis ik in dit NOS-stuk de rol van verhuurders: als het om structurele geluidsoverlast gaat, waarom zit de corporatie niet standaard aan tafel i.p.v. twee buren met Google Translate. Bron/link naar die CCPV-rapportage graag, want 21% naar 30% klinkt lekker, maar wat is er in de registratie veranderd sinds 2021?

Ik merk gewoon dat veel ellende ook komt doordat iedereen 5 verschillende kanalen heeft (wijkagent, corporatie, meldpunt, bemiddeling, VvE) en je als buur nooit weet waar je nou wél snel geholpen wordt, dus mensen gaan zelf “handhaven” met appgroepen en briefjes op de deur en dan is het binnen een week persoonlijk. En als je eenmaal 3 nachten niet slaapt door gejank/bonken is je lontje op en dan helpt dat keurige bemiddelingsgesprekje vaak pas als er al schade is.