Mark S. krijgt tien jaar cel en tbs voor verkrachting en 'sextorture'

tien jaar plus tbs klinkt “stevig”, maar als je leest wat sextorture met iemand doet (jarenlang hyperalert, schaamte, je lijf blijft in overlevingsstand) dan voelt het strafrecht vaak nog steeds alsof we alleen de buitenkant aanpakken. tbs is dan tenminste een poging om iets in dat zieke veld te behandelen, maar ik hoop vooral dat slachtoffers échte ruimte en begeleiding krijgen voor herstel, want daar gaat het systeem altijd zo karig mee om... balans en heel-wording zijn niet alleen voor de dader, weet je.

tien jaar + tbs klinkt voor veel mensen als “zacht”, maar tbs is geen gratis nazorgtrajectje hè, dat kan gewoon langer duren dan die extra 2 jaar die het OM wilde. kanttekening: die combinatie betekent ook dat je pas na de cel aan behandeling begint, en dan ben je dus weer jaren verder voordat je überhaupt kunt beoordelen of iemand nog gevaarlijk is. en ondertussen: slachtoffers kunnen in de praktijk vooral gaan wachten op schadevergoeding die nooit komt omdat er bij dit soort types meestal niks te halen valt, dat is ook zo’n stille frustratie in het systeem.

Vanuit het buitenland gezien blijft het bizar dat dit soort online sadisme zo lang kan doordenderen terwijl banken, platforms en providers alles loggen tot op de milliseconde, maar “privacy” en loketten maken het ineens ongrijpbaar. Tien jaar + tbs, prima, maar pak ook die geldstroom en die accounts keihard af en zet slachtoffers standaard op één loket met echte hulp, niet pas na 3 doorverwijzingen en een wachtlijst tot 2028. In Thailand is het simpel: als je iemand online kapotmaakt, ben je je telefoon, je geld en je vrijheid kwijt, klaar.

De vraag is vooral wat er ná het vonnis gebeurt: wordt het materiaal ook echt structureel offline getrokken met concrete bevelen richting platforms/hosts, of mogen slachtoffers straks weer zelf “melden” en hopen dat het wegblijft. En tbs is leuk op papier, maar als je na 10 jaar pas start en er is geen plek/geen passend traject, dan is het de facto uitstel van het echte risicomanagement. Schadevergoeding: klinkt stoer in het vonnis, maar zonder meteen beslag en financieel onderzoek (ook op katvangers/crypto) is het meestal een lege huls.

Tien jaar + tbs is één ding, maar ik mis in dit soort zaken altijd het stuk “digitale hygiëne” voor slachtoffers: standaard hulp bij het veiligstellen van bewijs, accounts locken, bank/telecom blokkades en vooral het offline halen van beelden, want dat hertraumatiseert elke keer opnieuw. Wat veel mensen niet weten is dat chronische stress door dit soort afpersing je HPA-as en slaap echt ontregelt (cortisol all over the place), en dan krijg je jaren later nog paniek/eten niet/overeten gedoe terwijl de dader al lang “uit beeld” is. overigens: maak platforms/betaalproviders gewoon verplicht om bij dit soort meldingen binnen 24 uur te handelen, niet na 6 formulieren en een ticketnummer.

Tsja wat mij vooral opvalt: tbs klinkt voor mensen als “extra straf”, maar het is ook gewoon omdat je bang bent dat zo’n vent straks weer achter een scherm kruipt en opnieuw begint. En ondertussen kunnen slachtoffers wél jaren met die beelden/chantage zitten, maar waar is de snelle knop om alles van het internet af te krijgen en desnoods z’n hele online leven permanent te slopen?

Tien jaar + tbs is één ding, maar de echte UX-fail is dat slachtoffers nu weer zelf “bewijsbeheerder” moeten spelen: screenshots, linkjes, betaalbewijzen, terwijl platforms die hele keten gewoon kunnen bevriezen en veilig kunnen exporteren met één knop zodra er melding is. Maak dat verplicht (met audittrail) en je haalt zóveel macht weg bij dit soort gasten nog vóór de rechter eraan te pas komt.