Makers van Stint vrijgesproken voor dodelijk ongeluk met voertuig in Oss

Tuurlijk weer, die fabrikanten vrijgesproken en de ouders van die kinderen krijgen niks... ge ziet toch dat het hier gewoon om een stel regels en wetten gaat die niks met de echte problemen te maken hebben... ik ken zelf mensen die problemen hebben met instanties en die komen er ook nooit meer uit, gewoon een vicieuze cirkel... en dan die stint fabrikanten, die komen gewoon vrijuit omdat ze "voldoen aan de regels"... regels, regels, regels... en de echte schuldigen, dat zijn gewoon weer de gewone mensen... frustrerend gewoon. Mijn neef heeft ook problemen gehad met zo'n instantie en die is gewoon gek geworden van dat gedoe...

Wat mij opvalt: iedereen schreeuwt “fabrikant schuldig”, maar dit ging óók over een overheid die dat ding jarenlang liet rondrijden in een grijs gebied zonder fatsoenlijke typegoedkeuring; dan is zo’n strafzaak een rare pleister op bestuurlijk falen. En Kevin, “ge ziet” is Vlaams; hier is het gewoon “je ziet” — maar inhoudelijk: ouders krijgen misschien geen strafrechtelijke genoegdoening, civiel en via aansprakelijkheid/verzekeringen ligt het speelveld weer heel anders.

snap dat mensen “dan krijgt niemand schuld” niet kunnen hebben, maar strafrecht is geen rouwtherapie: je moet echt kunnen bewijzen wie wat fout deed en dat lukt vaak niet bij dit soort techniek + toezicht + gebruik door elkaar. wat ik wél elke dag zie: ouders blijven kapot achter en krijgen vervolgens jaren gedoe met verzekeraars, fondsen en loketten alsof ze nog even moeten aantonen dat hun verdriet echt is… dát is het onrecht waar niemand voor wordt vrijgesproken. en ondertussen rijdt er weer een nieuw hip voertuig rond zonder dat toezicht en handhaving bijbenen, tot het weer misgaat.

Ach ja, ik blijf vooral hangen op die bso’s en gastouders die toen ineens zonder vervoer zaten, kinderen sjouwen in weer en wind en personeel nog meer stress, en nu zegt de rechter basically: niemand? dan moet je als overheid dus gewoon vooraf keuren en niet pas na vier dode kindjes de boel dichttimmeren.

ewa die stint was gewoon een ongeluk dat stond te gebeuren, kheb zelf ook met die dingen gereden op zn tijd, en ik zeg je, die dingen waren echt niet veilig, maarja niemand die daar dan ook echt iets aan deed, overal gepraat over, maar niks gedaan, en dan nu die fabrikanten vrijuit, das toch gewoon kut voor die ouders, maar ik snap het ook wel, als je alles gaat uitpluizen kom je toch weer uit bij de overheid die gewoon niks heeft gedaan swa!!!

Feit is ook: vrijspraak betekent niet dat dat ding ineens veilig was, alleen dat je het strafrechtelijk niet hard genoeg rond krijgt. Wat me stoort is dat na zo’n ramp iedereen naar 1 schuldige wijst, terwijl je in de praktijk vaak een mix hebt van ontwerp, gebrekkige keuring én gebruik in het veld, en dan blijft de nazorg voor ouders en betrokken begeleiders weer jaren aanmodderen met loketten en verzekeraars. En ja, de mentale klap daarvan zie je nog lang terug, slapeloosheid, paniek, schuldgevoel, daar helpt een vonnis helaas maar beperkt bij.

vrijspraak of niet, dit is precies waarom je voor dit soort voertuigen een echte typegoedkeuring + zwarte doos + verplichte terugroepactie-regels wil zoals bij auto’s: nu is het pas na een ramp “oeps, grijs gebied”, maar goed in NL is innovatie blijkbaar gewoon proefrijden met andermans kinderen.

Vrijspraak zegt vooral: OM heeft het niet rond gekregen op “schuld”, niet: er was niks mis. Maar wat stond er nou precies in het vonnis over die beruchte gashendel/elektronica en die eerdere meldingen van spontaan optrekken—waren die technisch onderbouwd of vooral anekdotes? En waarom hoor je in dit stuk nul over de rol van ILT/IenW: wie heeft destijds besloten “mag de weg op” in dat grijze brom-/bijzonder voertuig-gedoe, en wie tekende daarvoor? Linkje naar het volledige vonnis of tenminste de kernoverwegingen graag, anders blijft het weer alleen koppenruis.

Vrijspraak voelt voor veel mensen als “niemand verantwoordelijk”, maar dat is precies wat je krijgt als je veiligheid uitbesteedt aan markt+grijs gebied — oh ja want innovatie mag blijkbaar eerst, kinderlevens later. En ondertussen mogen ouders maar gaan leuren bij verzekeraars/overheid terwijl de kosten en risico’s netjes zijn “geexternaliseerd”, classic kapitalisme. Misschien tijd voor echte productaansprakelijkheid met keiharde bewijslast-omkering bij dit soort kindertransport, anders blijft het altijd: pech gehad.

Vrijspraak of niet, wat mij altijd bijblijft is hoe snel iedereen toen “ach handig zo’n Stint” riep en het daarna pas ineens een moordwapen was. Als ik met de bus een nieuw type spiegel wil, heb ik 3 formulieren en 2 keuringen, maar met 10 kleuters op zo’n karretje mocht het jarenlang op goed vertrouwen… ja dan krijg je dus dit gedoe achteraf.

Vanuit mijn praktijk: na zo’n ramp wil het hoofd per se “iemand” aanwijzen, maar je voelt ook dat dit een systeemding is waar niemand echt de energetische verantwoordelijkheid pakt: fabrikant wijst naar regels, overheid naar grijs gebied, opvang naar werkdruk en dan blijft het verdriet bij ouders en begeleiders gewoon in het lijf zitten zonder bedding. En wat mij stoort is dat we in NL alles dichtregelen nádat het misgaat, maar ondertussen blijft die onderlaag van stress en haast (strakke roosters, tijdsdruk, verkeer) gewoon doordenderen; daar kan je nog zo’n vonnis tegenaan gooien, dat brengt geen balans terug. Misschien eens minder juridisch gelijk en meer echte heel-wording: langdurige nazorg, erkenning en rust voor iedereen die dit draagt, want dat ontbreekt altijd weer.

Vanuit mijn praktijk: vrijspraak voelt voor veel mensen als “niemand verantwoordelijk”, maar je ziet hier vooral hoe we veiligheid als een vinklijstje behandelen en intussen de echte onderlaag negeren: haast, overprikkeling, roosters, verkeer, begeleiders die al op hun tandvlees lopen. Als je in zo’n stressveld kinderen gaat vervoeren, dan kan één technisch of menselijk haperingetje ineens fataal worden, en dat is precies waarom alleen strafrecht nooit die balans terugbrengt. Geef die ouders en ook die begeleiders eens échte, langdurige nazorg zonder lokettenjungle, want dat trauma zit niet in een vonnis maar in het lijf.