Madonna verrast over wereldwijd succes nieuwste album

Ach, “verrast”... Madonna is al veertig jaar een merk met een marketingmachine eromheen; als je dan een sequel maakt van je populairste danceplaat, is het nogal logisch dat de nostalgie aanslaat. Leuk voor haar hoor, maar het zegt ook iets over hoe weinig échte nieuwe popiconen er nog doorbreken; we blijven maar teruggrijpen op 2005 omdat het nu allemaal zo zielloos geproduceerd klinkt. Benieuwd of dit album ook over vijf jaar nog draait, of dat het vooral een algoritme-hit is.

Ja goed, ik geloof best dat ze verrast is hoor, maar dat “in de arm knijpen” is ook gewoon Insta-praatje om het gezellig te houden. En eerlijk: als zo’n plaat gewoon lekker doorbeukt, prima toch, ik zet liever Madonna op dan weer zo’n mumble ding waar je na 2 nummers al moe van wordt.

De vraag is vooral: wie “verrast” hier wie? In casu is zo’n sequel ook gewoon een IP‑exercitie: oude sound, herkenbare titel, catalogus die weer omhoog schiet, en de streamingplatforms die dat de facto gratis mee-marketen. Benieuwd hoeveel van dit succes echt albumluisteraars zijn en hoeveel het effect is van playlisting en sync-deals, mits die cijfers ooit transparant worden.

Weet je wat het is: mensen doen alsof het alleen marketing is, maar er zit ook gewoon behoefte aan vrolijke, simpele dansmuziek achter na jaren ellende en doomscrollen. Op de afdeling hoor ik ‘m zelfs bij schoonmaak en nachtdienst op oortjes langskomen, dat zegt mij meer dan welke playlistdeal dan ook. Laat haar lekker verrast zijn, beter dit dan nóg een “sad beige” popplaat.

Nou ja, ik geloof best dat ze echt blij is hoor, maar ik denk ook: iedereen is moe van dat fluister-gehijg in de pop, dan zet je zo’n ouderwetse stevige beat op en je keuken is ineens weer een dansvloer, en dat willen mensen gewoon weer, toch. En als ze 67 is en nog steeds zo’n plaat kan trekken, respect, ik krijg al rugpijn van één uur staan bij de kassa hoor.