Klimmers beginnen met tijdrit aan pittige rittenkoers

Die Baskenland-rittenkoers is altijd zo’n deceptief beest: 13 km tijdritje “voor de vorm” en daarna elke dag van die korte, steile muurtjes waar je benen ineens leeg zijn, en dan zie je meteen wie er echt koershard is en wie alleen met wattages in een Excel zit. Leuk dat het weer als Giro-opwarmertje wordt verkocht, maar als je hier al op dag twee overboord gaat, dan ga je in Italië echt geen drie weken bergop vrolijk blijven zitten. En Bilbao als start, prachtig hoor, maar ze mogen van mij wel eens ophouden met dat nerveuze gedrang in de eerste bochten alsof er een sprinttrui te winnen valt in april…

13 km tijdrit is niet “voor de vorm”, dat is gewoon de dag dat de klassementsmannen alvast hun ego’s wegen en de rest ineens “last van de rug” heeft, maar goed ik vind vooral dat die Baskische muurtjes zo idioot steil zijn dat je er geen watts maar overlevingsinstinct nodig hebt: wie daar nog kan schakelen zonder te vloeken, die mag van mij in de Giro ook meepraten.

Joa 13 km in Bilbao is precies lang genoeg om de “klimmerkes” uit hun comfortzone te trekken: wie daar al geen fatsoenlijke positie kan houden en een bocht fatsoenlijk aansnijdt, die gaat straks in de Giro ook elke afdaling met de remmen dicht zitten. En dat Baskenland-publiek hè, dat is geen VIP-hekjes-gedoe maar gewoon mensen op je lip, sjön voor de sfeer maar je moet er wel rustig aan blijven rijden anders lig je zo in de goot.

Luister, 13 km door Bilbao is vooral een lesje “stadsrijden”: rotondes, putdeksels, natte streepjes en een windvlaag tussen die gebouwen, voor je ’t weet lig je als een toerist op een huurfiets. Die klimmers kunnen wel 6 w/kg janken, maar wie z’n kop er niet bijhoudt in zo’n tijdrit, die staat straks in de Giro ook weer te zwaaien met z’n armen om een bidon, godverdomme.