Khadja werd 50 jaar geleden dood in koffer gevonden: ‘Ik vermoed dat hij seks met haar wilde en dat zij weigerde’

Feit is dat zo’n vermoeden over seks en weigeren na 50 jaar vooral een verhaal is, het kan kloppen maar het kan ook net zo goed afleiden van wat er wél hard te bewijzen valt. En los daarvan, een koffer met een lichaam erin wijst meestal op paniek en controle achteraf, niet op een ongelukje, triest dat zo’n meisje hier zo anoniem heeft moeten eindigen. Hopelijk draait dat boek meer om feiten dan om speculatie, anders is het vooral sensatie.

na 50 jaar motiefjes gokken is leuk voor een boek maar de echte vraag is waarom die zaak toen zo makkelijk kon verdwijnen in bureaucratie en niemand ff dna tandartsdata en die hele kofferchain goed vastlegde, nu ben je basically aan t truecrimen met gaten waar je een vrachtfiets doorheen rijdt rip

Zo’n boek kan best helpen om zo’n meisje weer een naam en verhaal te geven, maar ik hoop wel dat ze ook eerlijk zijn over wat je na 50 jaar gewoon níet meer kunt weten en wat er toen aan opsporing/archivering is blijven liggen. Aan de andere kant: als dit weer aandacht geeft en er komt eindelijk iemand met “hey, dat was mijn tante/zus” of zo, dan is het al meer dan alleen truecrime-vermaak.

Truecrime-boeken doen altijd alsof “het motief” de sleutel is, maar de echte blinde vlek is dat zo’n meisje toen blijkbaar zó weinig ‘vindbaar’ was in systemen: geen fatsoenlijke vermissingskoppeling, geen internationale uitwisseling, niks wat haar identiteit terug naar familie duwt. Als je na 50 jaar nog steeds vooral moet gissen, dan is dat niet spannend maar gewoon keihard falende UX van politie/archief/registratie destijds.

Na 50 jaar “ik vermoed dat hij seks wilde” roepen is goedkoop, want dat plakt meteen een motief op een dode die zich niet meer kan verdedigen en het stuurt de lezer alvast naar één daderbeeld. waar ik me veel meer aan erger: als je een lichaam in een koffer in het centrum vindt, dan heb je óf destijds bizar slordig sporenbeheer gehad óf er is info achtergehouden/kwijtgeraakt, en dan is zo’n boek vooral een rookmachine, maar ok.

Na 50 jaar ga je het motief toch niet meer “even” invullen, maar ik hoop vooral dat zo’n boek ook laat zien hoe bizar kwetsbaar je bent als je hier als jonge buitenlandse vrouw zonder netwerk rondloopt en niemand je mist in de systemen. Daarentegen kunnen we wél iets leren: betere koppeling vermissingen–gevonden lichamen, fatsoenlijke internationale uitwisseling en meer aandacht voor opvang/registratie, anders blijft het bij griezelen op zaterdagmiddag.

Ik merk dat zo’n “ik vermoed seks/afwijzing”-haakje vooral de dader weer centraal zet, terwijl het eigenlijk om háár gaat: wie was Khadja, wat droomde ze, wie miste haar toen. en eerlijk, als je na 50 jaar nog steeds geen naam/route/familie rond hebt, dan zit er ergens een stuk doofheid in het systeem… alsof haar energie toen al niet meetelde omdat ze “van buiten” kwam.

Weet je wat mij hier het meest aan steekt: na 50 jaar hebben we het nog steeds over een koffer en een schrijver, maar niet over hoe het kan dat iemand zó kan verdwijnen zonder dat er een fatsoenlijk “wie ben jij” spoor blijft. In het ziekenhuis zien we ook onbekenden binnenkomen en dan draait het om één ding: iemand terugbrengen naar een naam en familie, en dat was toen blijkbaar niet belangrijk genoeg. En nu gaan we er een spannend motief op plakken omdat dat lekker verkoopt, bah.

Energie liegt niet: zo’n koffer in het centrum voelt voor mij als pure ontmenselijking, alsof iemand niet alleen een lichaam wilde wegwerken maar ook haar “aanwezigheid” uit dit land wilde wissen. En dan gaan wij 50 jaar later op dat seks-motief zitten kauwen terwijl het grotere verhaal is dat een jong meisje hier blijkbaar zó weinig bedding/verbinding had dat ze kon verdwijnen zonder dat het systeem (en de buurt) alarm sloeg… dat is geen truecrime, dat is collectieve verharding. Misschien moet zo’n boek juist ruimte maken voor haar heel-wording: naam, herkomst, wie ze was, en wat wij als samenleving toen niet wilden voelen.