Kabinet zet ’beperkte stap’ op re-integratie door, ondanks kritiek

Beperkte stap op re-integratie, ja tuurlijk: eerst drie formulieren, twee loketten en een “coach” die nog nooit een werkvloer heeft gezien, en dan verbaasd zijn dat mensen na 9 maanden traject weer thuis zitten met een burn-out en een nieuwe map vol goede bedoelingen, maar goed lekker doorstempelen tot het weer verkiezingstijd is.

In de praktijk zit de kneep niet eens bij “mag iemand eerder elders re-integreren”, maar bij wie de rekening en het risico houdt: als de oude werkgever 2 jaar blijft dokken en aansprakelijk is, durft niemand zo’n stap echt te zetten zonder gedoe met arbo/verzekeraar/advocaat. En voor die zieke werknemer is het ook spannend hoor, want je zit dan ineens tussen twee bedrijven in en als het misgaat ben jij de pineut met weer een nieuw traject.

Wat mij opvalt: ze doen alsof “eerder tweede spoor” een cadeautje is, maar voor die werknemer is het gewoon: je oude baan is weg, succes bij een nieuwe baas terwijl je nog ziek bent; dat is re-integratie met een exitsticker. En dan blijft het mkb wel betalen maar mag het niet meer terugplaatsen… taalkundig gezien is “tegemoetkomen” hier echt een gotspe, want je schuift vooral het probleem door.

Dit voelt als typisch Nederlands polderen: je knipt de band tussen werknemer en oude werkplek door, maar laat de morele én financiële navelstreng gewoon zitten bij die mkb’er. Dan krijg je een rare prikkel: de werknemer wordt “mobiel” verklaard terwijl hij ziek is, en de werkgever blijft betalen voor een re-integratie waar hij geen enkele zeggenschap meer over heeft. Paradoxaal genoeg maak je zo herstel tot een logistiek dossier i.p.v. een menselijk proces, en dan zijn we straks verbaasd dat niemand nog een vast contract durft te geven… wat zegt dat over ons dat we risico’s graag socialiseren, maar altijd bij de kleinste partij neerleggen?