Joan Nunnely werd (op het nippertje) wethouder in Rotterdam, maar lokale besturen blijven opvallend wit

Rotterdam is weer verbaasd dat het bestuur “wit” is, maar die lijstjes worden al jaren gevuld uit hetzelfde netwerk: borrels, commissies, wie je kent en wie je al eens hebt zien praten. Op de werkvloer zie ik zat bewoners met Surinaamse, Turkse, Marokkaanse roots die hun wijk door en door kennen, maar die komen niet eens door de voordeur van zo’n partijclub omdat niemand ze actief vraagt of serieus neemt. En dan op het laatste moment snel een divers gezicht naar voren schuiven en doen alsof het ineens opgelost is… nee, dan ben je gewoon laat wakker.

Dat “op het nippertje” klinkt lekker dramatisch, maar wat is hier nou feitelijk gebeurd: is Heijblom al door fractie/partijbestuur voorgedragen en heeft de raad haar weggestemd, of was het intern gedoe en is Nunnely pas later op het formulier gezet? En als het punt “witte besturen” is: waar zijn de cijfers per college/gemeente (Rotterdam vs Den Haag/Utrecht etc) en over welke functies gaat het precies—wethouders, topambtenaren, of ook raadsleden? Anders blijft het weer bij een kop die groter is dan de onderbouwing, bron/link naar die dataset graag.

Dat “wit college” is vaak niet eens pure discriminatie maar een selectie op beschikbaarheid: wethouder worden is bijna altijd parttime politiek + fulltime gezeik, en als je al minder buffer/zekerheid hebt (of al vaker extra “bewijsdrang” voelt) zeg je sneller nee. Partijen blijven dan vissen in de vijver van mensen met tijd, netwerk en financiële ruimte, en die is in NL gewoon nog steeds scheef verdeeld. Misschien moeten we het ook hebben over hoe je het wethouderschap minder onleefbaar maakt (vergoeding, ondersteuning, doorstroom), anders blijft het bij last-minute symboolgedoe??

die “witte besturen” discussie gaat ook over WIE als ‘bestuurlijk’ wordt gezien — als je accent hebt, niet uit het corps komt of geen papa met netwerk, dan ben je ineens “te activistisch” of “mist draagvlak” (oh ja want draagvlak = je lijkt op ons). en zolang partijen hun selectie achter gesloten deuren houden + doorgroeien via onbetaalde commissies en borrels, blijft het een self-fulfilling kringetje, ook als je één keer last-minute een divers gezicht naar voren schuift — nice optics, zero change.

Ik heb genoeg van de wereld gezien en in al die landen waar “diversiteit” wél op papier geregeld is, zie je hetzelfde gedoe: je kunt iedereen naar binnen halen, maar als je selectie nog steeds draait op wie het spelletje van vergaderen, appgroepjes en achterkamertjes het best speelt, dan blijft het gewoon één smaak bestuur met af en toe een nieuw gezicht voor de foto. Wat mij hier vooral steekt is dat wethouder zijn inmiddels een soort 24/7 crisismanager-rol is geworden met permanente social media-ruis en integriteitsgezeur, dus je krijgt óf beroepspolitici óf mensen met een hele dikke huid en een dikke portemonnee, en raad eens uit welke hoek die “vanzelf” komen. En dan doen alsof het probleem alleen “wit” is… maak het eens transparant: wie draagt voor, wie veto’t, welke competenties tellen, en stop met dat last-minute gerommel alsof je een crewwissel op de gate doet omdat iemand ineens ziek is.

Iedereen doet alsof “wit” het hele verhaal is, maar even rekenen: Rotterdam is grofweg half met migratieachtergrond, dus als je diversiteit serieus neemt moet je ook kijken naar leeftijd, opleiding en wijk, niet alleen huidskleur. Als je college straks uit 7 hoogopgeleide veertigers uit dezelfde bestuursbubbel bestaat maar met 3 verschillende tinten, heb je nog steeds dezelfde tunnelvisie. En dat “op het nippertje” klinkt vooral alsof de selectieprocedure weer zo transparant was als een baksteen.

Rotterdam is pas “divers” als de foto gemaakt wordt: bij de echte knoppen (gemeentesecretaris, directeuren, projectleiders die bepalen waar het geld landt) blijft het gewoon dezelfde LinkedIn-kliek met dezelfde achternaamletters, maar goed zet er één wethouder bij en iedereen doet alsof de machine ineens anders draait.

Feitje: diversiteit gaat niet alleen over huidskleur, maar ook over wie überhaupt de ruimte heeft om zo’n wethoudersbaan te doen zonder eraan onderdoor te gaan. In de spreekkamer zie ik zat mensen die wíllen meedoen in wijk/raad, maar die haken af op mantelzorg, stress, onzekere baan en gedoe met opvang, en dan win je automatisch weer de usual suspects met tijd en netwerk. Als partijen dit serieus menen, maak die route naar bestuur eens minder slopend en meer open, anders blijft het bij één last-minute wissel voor de bühne.