Jasper werd geboren uit incest, zijn vader is ook zijn opa: ‘Ik heb mezelf vroeger altijd als een monster gezien’

wat die “vader/opa” gedaan heeft is gewoon verkrachting en levenslange schade, klaar. Hoop dat Jasper nu eindelijk fatsoenlijke hulp en erkenning krijgt, en dat de dader financieel ook gewoon leeggetrokken wordt voor therapie en alles wat dit kost, bottom line.

Dat “had niet mogen bestaan” is ook zo’n rare framing: het kind is niet het probleem, de dader wel. En juridisch is het óók geen incest in de gezellige familie-ruzie-sfeer maar gewoon structureel misbruik van een minderjarige; noem het beestje bij de naam, dan snap je ook waarom die schaamte zo hardnekkig is. En ja, even rekenen: als je dit soort trauma’s pas op je 30e fatsoenlijk behandeld krijgt, dan heeft de hulpverlening ook zitten slapen.

Die schaamte bij Jasper snap ik, maar het blijft me verbazen hoe vaak de omgeving dan óók nog wegkijkt “om de familie bij elkaar te houden”… daarentegen is juist die stilte de brandstof voor dit soort misbruik. Wat mij betreft moet hulp niet pas starten als iemand zelf 30 is en alles uitgezocht heeft, echter automatisch en langdurig beschikbaar zijn voor moeder én kind, met één vaste begeleider die ook de juridische rompslomp en schadevergoeding meeneemt.

Die “had niet mogen bestaan”-kop is echt media-porno: het kind wordt weer het probleem gemaakt zodat iedereen kan klikken en huilen, terwijl het systeem faalt — jeugdzorg, huisarts, school, politie — allemaal “niets gezien” natuurlijk. En dan mag Jasper z’n hele leven therapie bij elkaar schrapen via wachtlijsten en eigen risico, oh ja want trauma is blijkbaar een luxeproduct in dit land.

Vanuit mijn praktijk: dit soort oorsprongs-trauma gaat niet alleen over “schaamte in je hoofd”, het zit in je lijf als een soort constante ruis in het zenuwstelsel, waardoor je jezelf letterlijk vies kunt vóelen zonder dat je daar woorden voor hebt. En dan krijg je in NL vaak weer symptoombestrijding: paar gesprekken, labeltje, pilletje, succes ermee… terwijl heel-wording juist vraagt om lange adem, veilige co-regulatie en ook ruimte voor die rare loyaliteit naar de moeder (en soms zelfs naar de daderlijn) zonder meteen moreel te gaan doen. Jasper is geen monster, hij draagt alleen een familiesysteem dat totaal uit balans is geraakt, en dat trekt energie als een moeras.

Juridisch gezien is het interessante hier dat je niet alleen “de dader” hebt, maar ook een keten aan mogelijke aansprakelijkheid als instanties signalen hebben gemist: schoolarts, huisarts, jeugdzorg, politie, noem maar op. Dan kom je in casu al snel bij verjaring en bewijsproblemen uit, want na 20 jaar roept iedereen dat er “geen dossier” meer is en is de facto niemand verantwoordelijk. En die schadevergoeding waar mensen het over hebben: leuk, maar als opa/vader geen verhaal biedt of allang dood is, sta je alsnog met lege handen, mits je niet tijdig een andere route hebt veiliggesteld.

Hmm wat mij ook opvalt is dat zo’n man vaak gewoon nog jarenlang ergens “normaal” rondloopt in de familie of buurt, terwijl het kind en die moeder de rest van hun leven met stempels en gedoe zitten. En dan heb je ook nog dat DNA/afstammingsonderzoek, zoiets komt soms pas veel later uit en dan klapt je hele identiteit weer opnieuw in elkaar, daar hoor je in die hulpverlening ook weinig over.