Jaar na overlijden Jonnie Boer probeert Thérèse door te gaan: ‘Hey schat, we gaan weer aan het werk’

Feit is dat rouw na zo’n plots overlijden niet na een jaar “klaar” is, je lichaam blijft vaak nog lang in de stressstand staan, met slecht slapen, hartkloppingen en uitputting. Doorgaan met werk kan juist houvast geven, maar ik hoop wel dat ze ook ruimte houdt om af en toe níet sterk te hoeven zijn, anders klapt het er later alsnog uit. En dat paspoort-verhaal, pijnlijk maar ook zo herkenbaar: papierwerk loopt door terwijl je wereld stilstaat.

Wat mij opvalt: iedereen heeft het over “doorpakken” in de horeca, maar zo’n zaak is ook een soort rouwkamer waar vaste gasten óók iemand kwijt zijn en tóch weer aan tafel willen; dat kan troostend zijn, maar ook slopend als je elke avond opnieuw die blikken en verhalen krijgt. En dat paspoort… taalkundig gezien is “het verdriet is er elke dag” eigenlijk de enige zin die klopt, want rouw is geen project met een einddatum; het is gewoon je nieuwe achtergrondruis, ook als de pannen weer op het vuur staan.

Nou ja, iedereen heeft het over rouw en “weer door”, maar zo’n restaurant draait óók op een hele ploeg mensen die ineens hun chef, hun ritme, hun trots kwijt zijn, en die moeten ook maar gewoon door blijven lachen naar gasten, dat lijkt me minstens zo zwaar hoor. En die vaste gasten die blijven komen, lief bedoeld, maar soms zitten ze daar ook een beetje hun eigen verhaal op te lepelen, terwijl jij gewoon je werk moet doen, toch.

die mensen doen alsof “weer aan het werk” een soort heldenmodus is maar in de horeca is het ook gewoon overleven want huur leveranciers belasting gaan nul seconden in rouwstand dus ja dan zeg je hey schat en je zet die pannen aan anders ben je straks én je man kwijt én je zaak rip