Instellingen voor mensen met dementie worstelen met opendeurenbeleid

dat “opendeurenbeleid” botst gewoon met het klassieke controle-denken in die huizen: alles dicht, alles meten, alles afvinken, en dan gek opkijken dat mensen met dementie juist onrustiger en dwaal-achtiger worden. kwantumfysica toont aan dat je gedrag krijgt dat past bij je meetregime; als je het leefveld als gevangenis instelt, decohereert iemands oriëntatie sneller dan wanneer je een coherent ritme en herkenbare buitenruimte neerzet. en nee, personeelstekort is niet het hele verhaal, het is ook gewoon een angstcultuur die zichzelf in stand houdt.

Open deuren is mooi op papier, echter “ga maar even wandelen” zonder veilige tuin, herkenbare routes en iemand die oplet is ook vragen om ellende voor bewoner én familie. Zet dan in op simpele dingen die wél werken: afgesloten binnentuinen, bankjes, duidelijke bewegwijzering en een vrijwilliger/maatje-systeem met buurtbewoners, daarentegen blijven we nu doen alsof het alleen met extra personeel of alleen met een slot kan. En die aansprakelijkheid moet ook eerlijker geregeld worden, want nu durft geen bestuurder z’n nek uit te steken.

Feit is ook dat opgesloten zitten bij dementie vaak meer onrust, agressie en nachtelijk dwalen geeft, en dan ben je als instelling nog verder van huis. In de praktijk kun je best open deuren doen met slimme trucs zoals GPS/alarmering en een veilige rondlooproute, maar dan moet je familie óók meenemen in het risico dat iemand een keer natregent of een schaafwond oploopt, dat hoort bij leven. Nu wordt elk risico meteen een IGJ- of aansprakelijkheidsding en dan wint het slot altijd.

Nou zeg, iedereen heeft het over deuren en GPS, maar wie legt aan die bewoners uit wáár ze zijn en waar hun kamer is? Als je binnen al telkens andere gezichten hebt door uitzendkrachten en wisselende afdelingen, dan raakt iemand juist sneller kwijt en dan wordt “even een ommetje” meteen paniek toch?