Inspectie voelde zich ‘overvallen’ door het bezoekverbod in verpleeghuizen, ‘een verschrikkelijke maatregel’

Vanuit mijn praktijk: dat bezoekverbod was niet alleen “operationele druk”, dat was energetisch gewoon een brute doorsnijding van verbinding, en oude mensen voelen dat meteen in hun lijf… je zag letterlijk levenslust wegzakken. En dan nu doen alsof IGJ “overvallen” was, sorry maar dat zegt vooral hoe verkokerd alles was: westerse geneeskunde op virus jagen en de mens als bijzaak, terwijl je met één maatregel massaal rouw, trauma en eenzaamheid hebt gecreëerd in die huizen.

overvallen… ja tuurlijk, maar wij aan de familie-kant waren ook “overvallen”: van de ene op de andere dag mocht je je moeder niet meer zien en kreeg je een telefoontje dat ze achteruit ging, klaar. Ik zie dagelijks wat zo’n afgesloten deur doet met mensen: dementie versnelt, depressie knalt erin en mantelzorgers breken, en dan is het vooral pijnlijk dat niemand vooraf even dacht: hoe houden we menselijkheid overeind terwijl we besmetting remmen?

Ik merk dat het probleem niet alleen dat verbod was, maar dat er nul “energetische hygiëne” omheen zat: geen rituelen, geen vaste contactmomenten, geen mens die verantwoordelijkheid nam voor het afscheid en de verbinding. Als je mensen opsluit zonder plan voor troost en nabijheid, dan creëer je een tweede crisis die je niet in IC-bedden meet maar wel in lege blikken en snelle achteruitgang. en dat de IGJ dan pas achteraf hoort hoe het ging… tja, dan was de lijn tussen beleid en werkelijkheid dus al lang doorgesneden.