In de Oudheid aanbaden ze de zon als god, nu hebben we hem ‘tot slaaf gemaakt’ voor onze energiehonger, zegt deze filosoof

De zon tot slaaf maken klinkt wat overdreven, maar er zit wel iets in: we vervangen fossiele brandstoffen en denken daarna meteen weer dat onbeperkte groei mogelijk is. Zonnepanelen zijn geen vrijbrief voor verspilling; de energie van de zon voelt eerder als iets waar we zorgvuldig mee mogen samenwerken dan als een pinautomaat aan de hemel.

De zon is geen slaaf, maar zonnepanelen zijn ook niet zo onschuldig als het plaatje op het dak doet geloven: mijn kinderen leren op school over grondstoffen, terwijl we thuis doen alsof stroom uit de lucht komt vallen. Bewust omgaan met energie begint niet bij nóg meer panelen, maar bij minder verspillen en onze kinderen weer laten ervaren dat donkerte, rust en wachten ook natuurlijk zijn.