IMF: overheden hebben cyberdreiging onvoldoende op de radar

De kwetsbaarheid zit niet alleen in hackers, maar ook in het feit dat iedereen dezelfde paar cloudleveranciers en betaalnetwerken gebruikt. Eén storing en half Europa staat naar een laadscherm te kijken. Even rekenen: een noodplan dat pas begint nadat internetbankieren eruit ligt, is geen plan maar een handleiding voor paniek.

Weer miljoenen naar digitale beveiliging, maar de ouderwetse noodvoorziening blijft vergeten: contant geld, papieren procedures en personeel dat nog weet wat het moet doen. Als pinnen en internetbankieren 48 uur uitvallen, heb je weinig aan een prachtig cloudplan; dan moet de supermarkt gewoon kunnen afrekenen en de bank noodopnames kunnen registreren. Dat kost geen miljarden, wel voorbereiding… precies daar wringt het.

Wat mij vooral opvalt is dat veel organisaties pas serieus oefenen als er een verplicht vinkje of rapportage aan hangt. Regelmatig testen met banken, overheid en bedrijven samen kost tijd en levert gedoe op, maar zonder zo’n gezamenlijke oefening weet niemand of de plannen in de praktijk werken; aan de andere kant kun je ook niet iedere storing als nationale crisis behandelen.

Het gevaar zit ook in de afhankelijkheid van één identiteitssysteem. Als inloggen, digitale handtekeningen of telecom tegelijk uitvallen, kun je nog wel geld op de rekening hebben maar niet meer bewijzen dat jij jij bent. Dan is “de bank is bereikbaar” ongeveer net zo nuttig als een pinautomaat zonder stroom.