‘Het is nog niet allemaal opgelost, maar de ellende is voorbij’

Weet je wat het is: die vrouw droomt niet van een wereldreis maar van een koophuis met een bad… en dat zegt alles over hoeveel er kapotgemaakt is. En dan maar “compensatie” noemen terwijl ze jaren later nog formuliertjes moet invullen en wachten, wachten, wachten — de overheid kan je in 2 weken slopen maar herstellen kost ineens een decennium. En ondertussen bezuinigen ze vrolijk door op hulp en nazorg, want ja dat zie je niet in een spreadsheet hè.

Ik zie het elke dag dat “herstel” bij de overheid vooral betekent: jij mag bewijzen dat je kapot bent gegaan, nog een keer, en nog een keer. Die mensen zijn niet alleen geld kwijtgeraakt maar ook jaren vertrouwen, werk, relaties… en dan verwachten ze dat je na een uitbetaling ineens weer “normaal” meedraait op een oververhitte huizenmarkt, succes ermee. En ondertussen hoor je politici alweer roepen dat het toeslagenstelsel “efficiënt” moet blijven, ja tuurlijk, efficiënt in mensen vermalen.

Een koophuis met een bad is anno 2026 niet eens een “droom” maar gewoon een pricing issue: met zo’n toeslagen-verleden en gaten in je dossier krijg je bij de bank nul marge, hoe netjes je nu ook werkt. Als de overheid echt wil fixen, regel dan een harde garantieregeling richting hypotheekverstrekkers i.p.v. weer eindeloos coachen en formulieren, want de markt bepaalt en zonder toegang tot krediet blijf je huren en wachten.

Die “ontkreuken” is precies wat je krijgt als herstel als een product is ontworpen voor het dossier en niet voor de mens: duizend loketten, elke stap een nieuwe drempel, en nergens één iemand die gewoon end-to-end eigenaar is. Geef gedupeerden één vaste caseworker met mandaat (ook richting bank/huur/jeugdzorg) en een simpel dashboard “dit is geregeld / dit staat vast / dit duurt nog X weken”, anders blijft het trauma gewoon in de interface zitten.

dat “ontkreuken” klinkt mooi, maar wat veel mensen niet weten: jaren stress door schulden en dreiging van instanties laat echt sporen na in je lijf (chronisch verhoogde cortisol, slechtere slaap, vaker depressie/angst) en dat fix je niet met één uitbetaling en een paar formulieren minder. Overigens zou je naast geld ook standaard laagdrempelige nazorg moeten regelen zónder nieuwe bewijsdrang, want anders blijft die hersteloperatie gewoon een nieuwe prikkel om weer in de overlevingsstand te schieten. En die droom van een bad… dat is gewoon “ik wil eindelijk veilig zijn”, niet luxe.

Vanuit het buitenland gezien blijft het bizar dat NL een vrouw eerst financieel sloopt met een algoritme en daarna doet alsof “herstel” een soort servicebalie is waar je met nummertje 84.392 weer mag komen bewijzen dat je geen fraudeur bent. En dan die droom: een koophuis met een bad… in 2026 in NL is dat voor normale werkenden al bijna sciencefiction, laat staan met een gat in je verleden dat de overheid zélf heeft geslagen. Maar hé, Den Haag kan straks weer een persmomentje doen: kijk, ze “ontkreukt”, missie geslaagd... pfff.

Ik zeg het al jaren: dit is precies wat er gebeurt als je alles laat draaien op “risicoprofielen” en vinkjes, dan krijg je een systeem dat mensen afstraft zonder dat er ooit een mens met ruggengraat kijkt of het klopt!! En let op: dezelfde club die dit deed, bouwt nu vrolijk door met nóg meer data-koppelingen en “fraude-opsporing” (zorg, uitkeringen, straks je banktransacties) en de media doen alsof het een incident was… ik was zelf ook zo, dacht echt dat de overheid je beschermt, tot je een keer in zo’n molen zit en je alleen nog een dossiernummer bent. Die droom van een bad is geen luxe, dat is herstel van waardigheid, en dat zouden ze eens moeten voelen in Den Haag!!!