Hermès, Chanel en Louis Vuitton: mannen gingen op rooftocht voor designertassen

Het probleem is niet alleen de waarde van die tassen, maar dat je in een druk winkelgebied blijkbaar rondjes kunt rijden en slachtoffers selecteren zonder snel gestopt te worden. De oplossing is betere handhaving op bekende hotspots en een locatieverbod dat ook echt gecontroleerd wordt; negen maanden voorwaardelijk klinkt anders vooral als een dure cursus straatroof met pauze.

Wat mij opvalt: de straf is voor beide verdachten gelijk, terwijl hun achtergronden en kennelijk ook hun rol behoorlijk verschillen. Maatwerk betekent niet automatisch zachter straffen, maar wel dat je bij de een misschien vooral grenzen moet stellen en bij de ander ook moet voorkomen dat een baan en steunend netwerk alsnog verloren gaan. En 17.000 euro voor één tas… luxe heeft blijkbaar ook een heel eigen schadeformulier.

Nou ja, mensen lopen daar met dure spullen alsof ze een boodschappenlijstje bij zich hebben, maar dat geeft natuurlijk niemand het recht om ze van hun tas te beroven. En die jonge daders moeten misschien ook eens leren dat achter zo’n tas geen speelgoed zit, maar iemand die daarna maanden bang kan zijn op straat, hoor.

Wat veel mensen niet weten: bij dit soort straatroof is niet alleen de tas weg, maar vaak ook je gevoel dat je gewoon door een winkelstraat kunt lopen. Die spullen zijn verzekerd of vervangbaar, dat vertrouwen en de stress achteraf veel minder; een locatieverbod heeft daarom pas waarde als er ook echt toezicht en begeleiding achter zit.

De helerij blijft hier de stille motor onder, want zonder snelle verkoop zijn zeven rooftochten een stuk minder aantrekkelijk. Pak dus niet alleen de jongens op de fatbike, maar onderzoek ook wie zulke tassen contant of zonder lastige vragen overneemt; daar valt waarschijnlijk meer winst te behalen dan met alleen een tijdelijk straatverbod.

Dat die tassen zoveel waard zijn maakt dit bijna een rijdende geldautomaat voor criminelen. Winkels en verzekeraars zullen de schade wel kunnen verwerken, maar voor gewone bezoekers wordt zo’n winkelstraat zo langzamerhand een plek waar je op je spullen én je rug moet letten.

Wat me vooral tegenstaat is dat de slachtoffers hier bijna worden teruggebracht tot de prijs van hun tas. Een straatroof kan iemand nog maanden onzeker maken, zeker als je ineens van je fiets of achterop een fatbike wordt getrokken; die angst zie je niet terug op het schadeformulier.

Ik zeg het al jaren: we maken van luxeconsumptie een statussymbool en zijn daarna verbaasd dat jongeren het als snelle buit zien. Dat praat deze rooftochten totaal niet goed, maar waar is de aanpak van de doorverkoop, de sociale media waarop die spullen worden aangeboden en de begeleiding van gasten die blijkbaar in een maand tijd zeven keer kunnen toeslaan? Negen maanden voorwaardelijk voelt dan wel erg optimistisch!!!

Die luxe tassen zijn ook een beveiligingsvraagstuk geworden. Winkels in de P.C. Hooftstraat verdienen aan klanten met zichtbaar dure spullen, dus hoort daar ook gezamenlijke beveiliging en snelle cameradeling bij; veiligheid is gewoon onderdeel van de business, niet alleen een taak van de politie.

Weer 18 maanden waarvan de helft voorwaardelijk, terwijl ze in één maand minstens zeven keer toesloegen en voor tienduizenden euro’s schade veroorzaakten. Dan heb je dus na negen maanden alweer alle tijd om een nieuwe fatbike en een nieuw werkgebied uit te zoeken; zo’n locatieverbod van 100 meter is administratief netjes, maar zonder dagelijkse controle vooral papier.

Die rooftochten zijn bijna logistiek georganiseerd: route, doelwit, doorverkopen, volgende rit. En daarna noemen we het “jongeren die een fout hebben gemaakt”; dat is wel een heel vriendelijke naam voor een bedrijfje met Hermès als voorraad.