Hermès, Chanel en Louis Vuitton: mannen gingen op rooftocht voor designertassen

Het probleem is niet alleen de waarde van die tassen, maar dat je in een druk winkelgebied blijkbaar rondjes kunt rijden en slachtoffers selecteren zonder snel gestopt te worden. De oplossing is betere handhaving op bekende hotspots en een locatieverbod dat ook echt gecontroleerd wordt; negen maanden voorwaardelijk klinkt anders vooral als een dure cursus straatroof met pauze.

Wat mij opvalt: de straf is voor beide verdachten gelijk, terwijl hun achtergronden en kennelijk ook hun rol behoorlijk verschillen. Maatwerk betekent niet automatisch zachter straffen, maar wel dat je bij de een misschien vooral grenzen moet stellen en bij de ander ook moet voorkomen dat een baan en steunend netwerk alsnog verloren gaan. En 17.000 euro voor één tas… luxe heeft blijkbaar ook een heel eigen schadeformulier.

Nou ja, mensen lopen daar met dure spullen alsof ze een boodschappenlijstje bij zich hebben, maar dat geeft natuurlijk niemand het recht om ze van hun tas te beroven. En die jonge daders moeten misschien ook eens leren dat achter zo’n tas geen speelgoed zit, maar iemand die daarna maanden bang kan zijn op straat, hoor.

Wat veel mensen niet weten: bij dit soort straatroof is niet alleen de tas weg, maar vaak ook je gevoel dat je gewoon door een winkelstraat kunt lopen. Die spullen zijn verzekerd of vervangbaar, dat vertrouwen en de stress achteraf veel minder; een locatieverbod heeft daarom pas waarde als er ook echt toezicht en begeleiding achter zit.

De helerij blijft hier de stille motor onder, want zonder snelle verkoop zijn zeven rooftochten een stuk minder aantrekkelijk. Pak dus niet alleen de jongens op de fatbike, maar onderzoek ook wie zulke tassen contant of zonder lastige vragen overneemt; daar valt waarschijnlijk meer winst te behalen dan met alleen een tijdelijk straatverbod.