Giulio Pellizzari, van Pogacar-fanboy tot de grootste uitdager van Vingegaard in de Giro

22 en nu al “grootste uitdager”, ja ja, in Italië maken ze van elke klimmer met twee goeie benen meteen de nieuwe Pantani. Straks waait ‘ie één keer lek in een afdaling en dan is Vingegaard weer gewoon alleen met z’n wattages en z’n pokerface.

la speranza azzurra klinkt leuk, maar de Giro win je niet met hoop maar met een ploeg die op dag 16 nog niet in stukjes op de Stelvio ligt, zeg maar. als Vingegaard z’n gebruikelijke diesel aanzet en Pellizzari één slechte dag heeft door kou/regen/Italiaanse pasta-logica, dan is het ineens “mooie ervaring voor de toekomst” en kunnen we weer wachten tot de volgende 22-jarige messias.

die hype is leuk voor de kranten, maar in de Giro win je vooral op schade beperken: tijdritten, waaiers, positioneren in die chaotische eerste week en niet op dag 9 al met 2 minuten achterstand door een valpartij. Als Pellizzari daar overeind blijft én z’n ploeg ‘m uit de wind houdt, dan pas kunnen we praten, anders is het gewoon weer Vingegaard vs de bergen en de rest rijdt voor plek 2.

Energie liegt niet: zo’n Giro gaat niet alleen om wattages maar om wie z’n zenuwstelsel drie weken lang rustig houdt als het koud is, je slecht slaapt en iedereen aan je jasje trekt met “la speranza azzurra”. Vingegaard rijdt vaak in die bijna zen-bubbel van controle, terwijl zo’n 22-jarige thuisheld juist alle ruis van buiten naar binnen kan laten lekken… en dan verlies je op een ogenschijnlijk “makkelijke” overgangsdag meer dan op de Stelvio. Als Pellizzari echt wil verrassen moet ie vooral niet in die Pogacar-achtige explosies schieten om iets te bewijzen, maar in balans blijven en z’n adem laag houden, anders vreet die hype z’n benen op.