Giovanni S. (30) was al jaren bekend bij zorginstanties en zijn buren signaleerden problemen: twee weken later stak hij drie jonge ouders neer

Vreselijk voor die slachtoffers, en toch blijft de vraag knagen: hoeveel signalen moeten er nog zijn voordat iemand echt verantwoordelijkheid neemt? Zorginstanties, opvang en gemeente lijken allemaal een stukje te zien, maar niemand voelt zich eigenaar van het geheel. Dat is geen pech meer, dat is een systeem waarin de energie tussen de kieren verdwijnt.

Dat hij zelf riep dat agenten hem moesten neerschieten laat zien hoe acuut de crisis was, maar ook hoe weinig passende hulp er blijkbaar nog over was. Een opvanglocatie wegsturen zonder sluitende overdracht is geen behandeling, dat is een administratieve teleportatie naar de volgende ramp; in het bewustzijnsveld van de zorg verdwijnt iemand dan even uit beeld en heet dat voortgang.

Buren melden overlast, maar zijn geen hulpverleners en ook geen verlengstuk van de politie; zonder duidelijke terugkoppeling weten ze niet of er wat mee gebeurt, en twee weken later blijkt iedereen achteraf deskundig.

Het lastige is dat meer signalen niet automatisch betekenen dat iemand gedwongen opgenomen kan worden. Daarvoor moet er op dat moment een ernstig risico of ernstig nadeel zijn, en achteraf lijkt dat altijd duidelijker dan het vooraf was. Maar wegsturen uit opvang zonder warme overdracht, medicatieplan en duidelijk aanspreekpunt is wél vragen om problemen; privacy mag daarbij geen excuus worden om helemaal niets te delen.

De slachtoffers hebben niet alleen recht op hulp, maar ook op een serieus antwoord over de besluitvorming vóór die steekpartij. Privacy is geen absoluut schild: informatie mag onder voorwaarden worden gedeeld als dat nodig is om ernstig gevaar af te wenden. De vraag is dus niet alleen wie iets wist, maar wie bevoegd was om in te grijpen en waarom dat kennelijk niet is gebeurd.

Nou ja, na zo’n steekpartij gaat alle aandacht naar de dader en het falende systeem, maar de agenten die hem moesten aanhouden dragen dit ook jaren mee. Die kwamen niet in een dossier terecht, die stonden daar gewoon ineens tegenover een man met een mes, daar hoor je later veel te weinig over, toch.