Regeren met een minderheid is geen feest, merkt minister Eelco Heinen van Financiën

Een minderheidskabinet kan prima werken, maar dan moet je vooraf eerlijk zijn over welke rekening je met wie denkt te kunnen betalen. Hier wordt eerst 7,8 miljard aan lastenverzwaringen aangekondigd, vervolgens een voordeel van 20 miljard voor grote beleggers verdedigd en daarna verbaasd gekeken als niemand de dekking wil leveren. Dat is geen gebrek aan parlementaire samenwerking; dat is een slecht uitgewerkt plan.

Tja, minderheid of meerderheid... als elke beslissing eerst langs vijf achterkamertjes en lobbyclubs moet, schiet het sowieso niet op. Op de vrachtwagen heet dat gewoon zonder route vertrekken en dan klagen dat je te laat bent.

Een minderheidskabinet maakt politiek niet automatisch democratischer. Het kan juist betekenen dat partijen per onderwerp de rekening doorschuiven naar groepen die niet aan tafel zitten: huurders, patiënten, studenten of toekomstige gepensioneerden. De echte zwakte zit hier misschien minder in het gebrek aan zetels dan in het feit dat iedereen wel een voordeel wil claimen, maar niemand eigenaar wil zijn van de pijnlijke keuze. Zo wordt “samenwerken” al snel een ander woord voor uitstel.

Minderheidskabinetten kunnen best, maar dan moet je wel kunnen onderhandelen zonder bij elk tegenbod meteen de pers te bellen. In de horeca heet dat gewoon: tafel vol, keuken druk en tóch samen kijken wat haalbaar is; anders krijgt iedereen een rekening waar niemand om gevraagd heeft, sjön.