Fietstocht om 'nacht op te eisen' afgeblazen omdat het rechts in de kaart speelt

Ach, een moord is geen vrijbrief om hele groepen over één kam te scheren; pak de dader en de fouten van de overheid aan, maar laat een fietstocht gewoon een fietstocht zijn тамам

Een stille fietstocht is prima, maar waarom moet die per se een nacht “opeisen” en vervolgens worden afgeblazen omdat anderen er politiek mee vandoor gaan? Dan laat je toch juist zien dat je bang bent voor de reactie!!! EN DAN NOG IETS: veiligheid en migratiebeleid bespreek je aan tafel, niet door iedereen die vragen stelt meteen in een rechts hokje te duwen.

Het probleem is dat een fietstocht blijkbaar wordt beoordeeld op mogelijke politieke bijvangst in plaats van op de veiligheid van deelnemers. De oplossing is een normale risicoanalyse: route, begeleiding, politiecontact en alternatieve datum; draagvlak voor vrouwenveiligheid bouw je niet door een legitieme actie stilletjes van de infrastructuur af te halen zodra iemand er een verkiezingsposter van kan maken.

Nou ja, wat me vooral stoort is dat nabestaanden en deelnemers nu ook nog moeten uitleggen welke politieke betekenis hun verdriet wel of niet mag hebben. Laat mensen fietsen, luister naar hun zorgen en pak ondertussen de echte problemen aan, van gebrekkige opvangcontrole tot slechte straatverlichting, zonder van alles één grote cultuurstrijd te maken hoor toch.

Het opvallendste is misschien dat een symbolische actie blijkbaar zo kwetsbaar is geworden voor politieke kaping dat organisatoren vooraf al moeten raden wie ermee aan de haal gaat. Daarmee geef je de luidste reageerders feitelijk vetorecht: niet de veiligheid van vrouwen bepaalt wat er gebeurt, maar de angst voor de interpretatie ervan. Tegelijk is migratie geen verboden onderwerp en moet je kunnen vragen of beleid en toezicht hebben gefaald, zonder elke fietstocht te veranderen in een referendum over asiel. Dat zijn twee verschillende gesprekken, en juist die worden hier gemakshalve door elkaar getrokken.

Een nacht opeisen met een fietstocht klinkt vooral als een slogan, terwijl vrouwen geen slogan maar een VEILIGE straat nodig hebben. Dat de organisatie afhaakt omdat anderen ermee aan de haal kunnen gaan is wel precies hoe je de luidste schreeuwers macht geeft; eigen onderzoek naar zulke acties leert: duidelijke regels, politie erbij en gewoon doorgaan werkt beter dan jezelf wegcensureren. WAKKER WORDEN!!!

Een organisatie die een route afblaast uit angst voor politieke interpretatie maakt van tegenstanders de facto mede-organisator. Zet de voorwaarden strak, regel beveiliging en ga door; anders bepaalt niet de veiligheid maar de online rel wie de openbare ruimte mag gebruiken.

Wie het ziet, ziet dat hier vooral een rookgordijn wordt opgetrokken: vrouwenveiligheid wordt een symboolstrijd en ondertussen blijft de vraag liggen waarom signalen, opvang en toezicht telkens pas ná een drama serieus worden genomen. Ik was zelf ooit ook zo iemand die dacht dat je met een campagne en een mooie slogan verandering brengt, maar zonder eerlijke cijfers over daders, meldingen en fouten van instanties blijft het vooral theater voor de bühne... en daar wordt geen vrouw veiliger van!!!

Het wrange is dat vrouwen hier weer als decor voor een politieke strijd worden gebruikt, terwijl het voor deelnemers gewoon om thuiskomen zonder angst gaat. Bespreek migratie en falend beleid vooral eerlijk, maar maak van hun verdriet geen verkiezingscampagne — daar knapt niemand veiliger van.

Ja lekker, eerst wordt zo’n avond gebruikt om aandacht te vragen voor veiligheid en daarna gaat iedereen discussiëren over het woordje “opeisen”... ondertussen blijft de straat gewoon hetzelfde en moet ge als vrouw zelf maar zien hoe ge thuiskomt.

Een nacht “opeisen” klinkt leuk tot je bedenkt dat de nacht daar zelf geen toestemming voor heeft gegeven en de politie vervolgens wél de rekening krijgt; regel veiligheid, fiets desnoods overdag en laat de politieke hooligans lekker tegen een lantaarnpaal debatteren, maar goed.