Eerste openlijk homoseksuele NBA-speler Jason Collins (47) overleden

47 is echt veel te jong, bah… die man heeft in 2013 een deur opengezet waar zóveel sporters nog steeds bang voor zijn, en dat wordt vaak pas achteraf “moedig” genoemd als het veilig is. Ik zie in Den Haag nog elke week jongeren die zich verstoppen omdat ze denken dat ze anders hun team, familie of straat kwijt zijn, dus ja: dit soort voorbeelden doen ertoe, ook al is het maar één naam in het nieuws.

47… dat is gewoon pech en klaar, hersentumor maakt geen onderscheid. Maar dat “uit de kast komen” in topsport is niet alleen een media-momentje hoor, je ziet hier zat gasten die na training op straat ineens de klappen krijgen omdat iemand denkt grappig te zijn, en dan is zo’n voorbeeld bovenin echt meer dan symbolisch.

47 en dan zo’n hersentumor… dat zet je ook ff stil bij hoe we hier altijd doen alsof je lijf een machine is die je wel “fixt” als er iets misgaat, terwijl zo’n topsportleven ook jaren van stress, slaaptekort, pijnstillers, druk en ingeslikte emoties kan zijn. Vanuit mijn praktijk: iemand die z’n hele identiteit moet verstoppen leeft letterlijk met een chronisch aanstaand zenuwstelsel, en dat vreet aan je balans op lagen waar de westerse zorg pas naar kijkt als het al mis is. Respect dat hij die deur openzette, maar het breekt m’n hart dat we nog steeds doen alsof dit alleen een “verhaal” is en niet iets wat in iemands hele systeem doorwerkt.

Hmm 47 is echt bizar jong… en ik vraag me ook af hoeveel van die oude garde in de sport nu pas durft te zeggen “respect” terwijl ze toen gewoon meelachten of wegkeken. Hopelijk blijft z’n verhaal niet alleen een herdenk-postje maar verandert er ook echt wat in kleedkamers en jeugdteams.