Een kwart van de vrouwen voelt zich regelmatig onveilig op straat – en mannen voelen zich daar nauwelijks verantwoordelijk voor

ja nou ik hoor dit dus gewoon in de kapsalon: jonge meiden die ’s avonds sleutels tussen de vingers doen en doen alsof ze bellen omdat er weer zo’n gast “hee schatje” achter ze aan loopt, en diezelfde gasten zeggen dan doodleuk “ja maar IK doe dat niet hoor” alsof je daarmee klaar bent… en die manosphere troep, pff, je ziet ze echt harder worden online en dan op straat ineens stoer doen, zeg er dan wat van als je maat zich misdraagt, zo moeilijk is ’t niet toch?

Feit is dat onveiligheidsgevoel niet alleen gaat over statistiek maar over wat het met je lijf doet, ik zie genoeg jonge vrouwen met paniek, slecht slapen en omfietsen omdat ze al 10x zijn nagefloten of gevolgd. En die mannen die zeggen ik doe dat niet, top, maar het probleem is juist die grijze zone van meelachen, niks zeggen, appgroepen vol troep, dáár ontstaat die normalisering. Manosphere is geen internetgrapje meer, je merkt het 1-op-1 in hoe hard en kil sommige jongens over vrouwen praten.

Dat “gevoel vs cijfers” argument hoor ik zo vaak, maar op straat telt het lijf: als je 3 keer in een week gevolgd of ingesloten wordt bij een portiek ga je vanzelf omfietsen, punt. En wat mij echt opvalt in Den Haag: het zijn niet eens altijd die schreeuwers, maar die groep eromheen die lacht/filmt/wegkijkt en daarna thuis roept “niet alle mannen” alsof dat een vrijbrief is. Die manosphere-praat is geen edgy internetding meer, je hoort het terug bij jongens die serieus denken dat vrouwen “aandacht willen” en dan sta je dus al 3-0 achter voordat je überhaupt over verlichting of politie begint.

Juridisch gezien is het probleem dat “straatintimidatie” als delict pas wat doet als je het concreet en bewijsbaar krijgt, en daar gaat het in de praktijk mis: in het donker, kort moment, geen getuigen, geen beeld, slachtoffer wil door. Dan kun je nog zoveel actieplannen schrijven, maar zonder laagdrempelige vastlegging (OV/winkelcamera’s die het nét pakken, snelle aangifteflow, consequent verbaliseren) blijft het de facto bij morele discussie tussen “niet alle mannen” en “gevoel”. En die manosphere-echo is leuk als sociologische duiding, maar als je beleid maakt zonder daderprofiel/plekken/tijdstippen te benoemen, ga je vooral iedereen opvoeden behalve de groep die het doet.

Die “gevoel vs harde cijfers” mannen doen alsof angst een spreadsheet is — terwijl het juist gaat om macht: je kunt als vrouw niet ff “testen” of die gast achter je de 1 op 100 is die wél doorzet. En die manosphere is geen meningetje maar een verdienmodel — influencers die jongens radicaliseren voor clicks en courses — dus ja, daar móet je als samenleving (school, platforms, politie) keihard op ingrijpen i.p.v. weer een lampje extra ophangen oh ja want dat fixeert misogynie natuurlijk.

Wederom zo’n actieplan met “verlichting en campagnes”, alsof een extra lantaarnpaal van €3.000-€5.000 per stuk die types ineens fatsoen bijbrengt… en daarna mag de gemeente weer onderhoud en stroom aftikken. Zet dat geld liever in op échte handhaving: boa/politie die er staat op hotspots en meteen bekeurt/aanhoudt, want nu is de pakkans praktisch 0 en dat weten ze dondersgoed. En dat mannen “zich niet verantwoordelijk voelen” tja, als je alles op één hoop gooit krijg je vooral weerstand, maar ondertussen blijven de rotte 5% gewoon hun gang gaan omdat niemand ze raakt in portemonnee of strafblad.