Drie verdreven Syrische archeologen vonden hun plek in Leiden

goed dat die mensen daar gewoon aan het werk kunnen en dat die kennis niet verloren gaat, want dat soort spullen kun je niet even “later” nog eens opnieuw uit de grond halen. aan de andere kant wrang dat het überhaupt nodig is omdat hun eigen musea en opgravingen daar door oorlog en plundering kapotgaan, dan voelt zo’n plek in leiden ook een beetje als noodverband.

Feit is dat we statushouders hier vaak eerst door een moeras van diploma-erkenning en netwerkdingetjes duwen, en dan verbaasd zijn dat ze onder hun niveau blijven hangen. Goed dat het RMO ze gewoon inzet op expertise, maar maak dit alsjeblieft geen liefdadigheidsprojectje van de VriendenLoterij, laat universiteiten en werkgevers ze ook serieus aannemen. En ja, die discriminatie en constante onzekerheid, dat zie je ook terug in stressklachten en somberheid, terwijl werken op niveau juist enorm helpt.

Mooi hoor, drie topmensen aan het werk in Leiden, maar waarom moet zoiets altijd via een “project” en een persberichtje alsof het een goededoelenactie is??? Waarom regelen we niet gewoon keihard dat zulke mensen snel aan de slag kunnen, en dat er ook meteen fatsoenlijke taal- en vaktaaltraining is in plaats van eindeloos loket-hoppen?? En ondertussen roepen we hier dat we “tekorten” hebben in onderwijs/musea/onderzoek, maar als er dan kennis binnenkomt gaan we eerst wantrouwen en papierwerk stapelen… en dan?? moet ik dat maar logisch vinden???!

Wat mij opvalt: we doen alsof die Mesopotamische vondsten “van ons” zijn omdat Nederlanders ze in de jaren zeventig hebben opgegraven, maar zonder Syrische specialisten blijven het hier ook gewoon doosjes met scherven en inventarisnummers. En dat die drie dan nog steeds tegen “geen Nederlandse ervaring” aanlopen… tja, archeologie is geen fietsen, maar een spijkerschrifttablet leest in Leiden echt hetzelfde als in Raqqa. Kleine taalnoot: “verdreven” klinkt alsof ze met een hooivork zijn weggejaagd; zeg dan gewoon gevlucht of ontheemd.

Leuk menselijk verhaal, maar ik mis even de lastige vraag: van wie zijn die vondsten juridisch nu eigenlijk, en onder welke export-/leenafspraken zijn ze in de jaren 70 uit Syrië weggegaan? RMO zegt “Nederlandse opgravingen” maar Syrië heeft sinds 2011 ook allerlei claims/terugvorderingen lopen op erfgoed, toch? En die VriendenLoterij-constructie: is dit een echte baan met perspectief of gewoon een jaar “doosjes wegwerken” en daarna weer doei? Bron graag over contractduur en vervolgtraject.

dat “project”-sausje irriteert me ook, maar eerlijk: musea zijn qua onboarding voor nieuwkomers echt middeleeuws—alles zit in impliciete regels, afkortingen en netwerkjes; geef die mensen gewoon een vaste plek én laat ze meteen meebeslissen over hoe je die Syrische collectie presenteert, anders blijven ze de onzichtbare backoffice die onze scherven opruimt.