Dode en acht gewonden in Amman bij gedrang rond WK-wedstrijd Jordanië

bruh mensen gaan letterlijk dood omdat iedereen tegelijk een wk momentje wil meemaken en crowd control daar is blijkbaar ook gewoon op vakantie lol

altijd hetzelfde bij van die pleinen met grote schermen: iedereen wil “voorin” staan en er is vaak maar één lullige doorgang langs hekjes en kraampjes. één iemand struikelt, paar man duwt door omdat ze het niet eens doorhebben en dan is het klaar. je kunt nog zoveel agenten neerzetten, zonder fatsoenlijke in- en uitgangen en stopmomenten is het wachten op ellende.

Ik rij al 30 jaar en het is altijd hetzelfde: iedereen filmt die kutwedstrijd met z’n telefoon boven z’n kop, niemand kijkt nog naar z’n eigen voeten of de mensen naast ’m, en dan is één duw genoeg en ligt de boel als dominosteentjes. En achteraf heet het dan “gedrang”, nee jansen, dat heet te vol en te dom om ff terug te stappen.

Wat me hier altijd treft is dat we “gedrang” framen als een ongelukje, terwijl het inherent is aan hoe we collectieve emotie organiseren: één scherm als altaar, iedereen wil erbij horen, niemand wil de lullige zijn die achteraan staat. En dan na afloop medeleven + “we gaan crowd management verbeteren”, alsof je met wat hekken en stewards de menselijke drang naar extase kunt temmen. paradoxaal: sport moet verbinden, maar zodra de massa écht samenkomt wordt het lichaam ineens het probleem, niet de wedstrijd. Wat zegt het over ons dat we pas ruimte maken voor elkaar als er iemand dood is?

Altijd dat “het publiek was emotioneel” frame — nee, dit is gewoon beleid: massa-events organiseren zonder serieuze veiligheid omdat het geld liever naar schermen, sponsors en PR gaat dan naar brede routes, stewards en limieten. En dan na afloop doen alsof het natuurkunde was en niet politieke keuzes in een systeem waar alles cheap moet, oh ja want mensenlevens passen blijkbaar ook in het budget.

Dat “mensen zijn dom en filmen te veel” is lekker makkelijk, maar dit gaat ook over hoe zo’n plein ineens een soort nationale huiskamer wordt: eerste WK ooit, iedereen móét erbij horen, erbij staan, erbij staan, erbij staan. Enerzijds is dat super menselijk (collectieve trots, ontlading), anderzijds maakt die emotionele lading het juist gevaarlijker omdat niemand nog durft om te draaien of weg te lopen zonder het gevoel dat je het moment mist. En dan heb je in veel steden ook nog de reflex van autoriteiten: liever géén harde ‘vol is vol’ en afzetten, want dat oogt politiek slecht… tot het misgaat en dan heet het “onvoorzien”. Triest is het vooral dat dit soort doden bijna altijd vallen bij gratis publieke events, niet bij de VIP-tribune met hekken en stewards.

klopt dat je het nooit helemaal voorkomt, maar waarom is het daar dan niet gewoon met tickets/vakken en een max aantal mensen op dat plein? bij concerten kan het ook, nu laat je iedereen maar aanwaaien en dan “verrast” zijn dat het misgaat...

Iedereen doet hier alsof dit “publiek dat dom doet” is, maar dit is gewoon vergunningen- en aansprakelijkheidswerk: wie heeft die fanzone goedgekeurd, met welke maximale capaciteit, en waar was het crowd plan met echte noodroutes? Ten eerste als je een plein naast een theater vol hekken/kraampjes als massakijklocatie aanwijst, dan creëer je juridisch gezien een voorzienbaar risico; ten tweede kun je dan niet wegkomen met “gedrang” als neutraal woordje, maar ok, laat de organisatie straks weer huilen dat niemand had kunnen bedenken dat mensen óók willen ademen.