Coup in het geheim voorbereid: hoe Joan Nunnely tot ieders verbijstering wethouder werd

“Coup” klinkt lekker spannend, maar in de lokale politiek heet dit meestal gewoon: fracties die wekenlang achter de schermen schuiven tot er nét een meerderheid ligt. Wat mij meer stoort is dat het dan achteraf wordt verkocht als “verbijstering”, terwijl iedereen die in het stadhuis rondloopt allang weet wie met wie koffie drinkt en wie wie iets gunt. En dan krijg je weer een wethouder met een wankele basis die vooral bezig is met overleven i.p.v. dossiers draaien, wie schiet daar nou wat mee op?

“coup” is vooral een lekker mediaframe; wethouders zijn gewoon vacatures die met de minste weerstand worden ingevuld als de boel vastloopt. Maar als je dit in stilte doet, prima, alleen lever dan ook: dossiers afvinken, budgetten strak, geen 6 maanden onboarding en interne powerpoints terwijl Rotterdam wacht op resultaten.

Hmm ik snap die verontwaardiging nooit zo, in Rotterdam (en eigenlijk overal) wordt dit soort gedoe toch altijd in achterkamertjes geregeld. Wat ik vooral eng vind: niemand legt gewoon helder uit wáárom juist zij, welke afspraken zijn gemaakt en wat het de stad oplevert, dus het voelt al snel als vriendjespolitiek en dan is het vertrouwen weer weg.