Chinese automerken volgen Tesla en pompen miljarden in mensachtige robots

Een robot die netjes dozen kan stapelen is nog iets anders dan een mensachtige machine die veilig en betaalbaar allerlei taken uitvoert. De demo’s zien er indrukwekkend uit, maar in een fabriek telt vooral: hoe vaak gaat het mis, wat kost onderhoud en wie ruimt de rommel op als de AI een verkeerde inschatting maakt? De Chinese autofabrikanten hebben zeker een voorsprong in massaproductie, maar miljarden investeren is nog geen bewijs dat er ook een rendabel product uitkomt.

De echte klapper zit niet in een robot die op mensen lijkt, maar in software en grijpers die één taak dag en nacht foutloos doen; daar verdienen fabrieken geld mee, niet met een metalen pop voor de show.

In mijn tijd bij de KLM leerde je al snel dat een systeem pas de lucht in mocht na duizenden uren testen, niet na een gelikte demonstratievideo. Dat geldt hier ook: één robot die in een fabriek netjes meeloopt is aardig, maar een vloot die 24 uur per dag veilig naast mensen werkt, storingen zelf meldt en betaalbaar gerepareerd kan worden is een heel ander verhaal. En wie draait eigenlijk op voor de schade als zo’n ding een collega omverloopt, de fabrikant of de fabriek?