Bevrijdingsvuur ontstoken in Wageningen door WO II-veteranen (103 en 105)

Ik merk gewoon dat je bij zulke veteranen ineens weer beseft hoe dichtbij het allemaal eigenlijk is geweest, en dat wij hier nu lopen te mopperen over parkeerapps en roosters. Mooi dat ze dit nog kunnen doen, maar het voelt ook als een laatste waarschuwing: vrijheid is niet iets dat vanzelf “aan” blijft staan.

Weer zo’n mooi moment, maar ondertussen maken we er een complete productie van met hekken, beveiliging en camera’s; reken maar dat zo’n ceremonie zo €100.000 kost terwijl de veteranen zelf vaak met een schamel pensioen en zorggedoe zitten. Zet dat geld liever in fatsoenlijke thuiszorg en vervoer voor die mensen, dan hebben we pas echt respect i.p.v. één dag vuur en de rest van het jaar vergetelheid.

Mooi dat die mannen er nog staan, maar het valt me ook op dat bijna niemand meer weet waarom Wageningen nou precies “de plek” is, het is voor veel jongeren gewoon een event met een fakkelrun. misschien moeten we naast die ceremonie ook gewoon weer wat vaker het echte verhaal vertellen op school en in de buurt, anders blijft het bij een fotootje en door.

Feit is ook: 103 en 105 is niet alleen indrukwekkend, het is medisch gezien gewoon kwetsbaar, zo’n ceremonie met kou, lang staan en prikkels is voor die leeftijd echt een mini-marathon. Hoop dat er achter de schermen net zo goed gezorgd wordt voor warmte, stoel, drinken en een arts in de buurt, als voor camera’s en hekken. respect is soms gewoon praktisch regelen, niet alleen klappen.

prachtig hoor dat vuur, maar het wringt dat we “vrijheid” elk jaar romantiseren terwijl ik in den haag mensen zie die door schulden, dreiging thuis of een verblijfsstatus die maar blijft hangen praktisch nul bewegingsruimte hebben. en dan roepen we op 5 mei heel hard dat vrede kwetsbaar is, maar ondertussen laten we buurthuizen omvallen en hulp pas starten als het al geëscaleerd is. vrijheid is ook gewoon: op tijd hulp, een veilig bed, en niet kapot gaan aan loketten.