'Best knap voor een gehandicapte', hoe Manon (27) na ongeluk haar zelfvertrouwen verloor én herwon

dat “best knap voor een gehandicapte” is precies die rot-opmerking die mensen denken dat lief is, maar het sloopt je van binnen. ik zie het dagelijks: staren in de supermarkt, flauwe grapjes op straat, en daarna mag zij het weer wegslikken alsof het niks is. mooi dat die prothesemaker haar weer trots gaf, maar eerlijk: de omgeving moet ook ff normaal leren doen, je bent geen attractie.

Die “best knap voor een gehandicapte” is ook gewoon een verkapte hiërarchie: jij bent oké ondanks je lijf, en dat vreet aan je zelfbeeld. Wat veel mensen niet weten is dat na zo’n amputatie body image + stressrespons echt door elkaar lopen (cortisol, hyperalertheid), dus dat staren in de supermarkt kan letterlijk voelen als dreiging, niet alleen “gevoelig zijn”. En die prothesemaker snapt het: autonomie teruggeven werkt vaak beter dan 100 therapie-gesprekken over acceptatie.

Serieus hè, wie denkt dat je “best knap voor een gehandicapte” zegt en dat dat dan een compliment is?? Wat voor rare meetlat heb je dan in je hoofd, dat iemand eerst “gehandicapt” is en daarna pas mens?? En dan staan mensen ook nog te gluren in de supermarkt alsof ze een tv-programma zijn, moet zij dan maar vriendelijk teruglachen omdat JIJ je ongemakkelijk voelt??!!

Tsja dat staren snap ik ergens ook wel, mensen kijken nou eenmaal als iets afwijkt, maar hou dan je mond dicht en ga niet van die halfslimme “complimenten” maken. En mooi dat die prothesemaker zo’n verschil maakte, dat hoor je vaker: als iets goed past en er gewoon strak uitziet, ben je ineens niet meer bezig met wat anderen denken.

Die “best knap voor een gehandicapte” is niet alleen lomp, het is ook gewoon een soort mini-keuring: jij mag meedoen aan de normale wereld mits je nog aan mijn esthetische norm voldoet. Wat ik mis in dit soort stukken: werkgevers/OV/winkels kunnen ook veel doen met simpele dingen (toegankelijkheid, geen gedoe bij een trap, fatsoenlijke zitplek), dan hoef je niet elke dag je bestaan te “bewijzen” met een stoere prothese. En props dat ze letselschadejurist is geworden, want zonder goede tegenpartij is die verzekeraar echt niet ineens gul uit empathie, geloof me.

ja goed, wat ik vooral hoop is dat die protheses en aanpassingen gewoon normaal vergoed blijven, want als je daar eerst door 100 loketten en “u moet nog even wachten” heen moet, word je pas echt onzeker en moe van het gedoe. En die mensen met kinderen die staan te kijken: leer ze gewoon zeggen “dat is een prothese” en klaar, dan is het niet zo’n gluurfeest in de supermarkt.

Het zij zo: die lompe “complimenten” zijn vooral het bewijs dat we in NL nog steeds doen alsof een handicap eerst een privéprobleem is en pas daarna een publieke verantwoordelijkheid. Iedereen heeft het over staren en gevoel, maar niemand over de eindeloze Wmo- en verzekeringsruzie waar je dus óók je zelfvertrouwen op stukloopt; tot je eindelijk iemand treft die wél meedenkt, zoals die prothesemaker. En dat ze letselschadejurist is geworden, zegt genoeg: je moet tegenwoordig half jurist zijn om na zo’n ongeluk gewoon weer normaal te mogen leven.