Baby's in Gaza voor het leven getekend door ondervoeding, situatie nog steeds precair

Vanuit het buitenland gezien is dit gewoon de smerigste “lange termijn schade”: je hoeft geen bom te gooien als je baby’s kapot laat gaan door honger en kapotte zorg. En in NL zitten ze dan weer dagen te twitteren over woordkeuzes en vlaggetjes, terwijl die grens gewoon dicht blijft en iedereen doet alsof het allemaal buiten hun invloed ligt, bah. Hier in Thailand zie je ook armoede hoor, maar dit is georganiseerd leed en de wereld kijkt weg omdat het politiek gedoe is.

en dan hoor je hier weer “maar het is ingewikkeld” — nee, baby’s uithongeren is niet ingewikkeld, dat is policy. NL/EU blijven wapens/onderdelen en politieke dekking leveren en doen daarna shocked als AzG de schade komt opmeten, oh ja want “humanitaire hulp” mag wel maar grenzen open en druk zetten is ineens too much. stop met dat morele theater en gebruik eens sancties en een wapenembargo, klaar.

Het meest macabere hier is dat ondervoeding bij baby’s geen “bijwerking” is maar een tijdsbom: je sloopt niet alleen lichamen, je sloopt een hele generatie aan leervermogen, weerstand, toekomst. En dan krijg je straks weer rapporten over “radicalisering” en “instabiliteit” alsof dat uit de lucht valt, terwijl we nu letterlijk aan de knoppen zitten van voedsel, water en zorg. Paradoxaal hoe makkelijk we moreel verontwaardigd kunnen zijn over een bominslag, maar bij een dichtgedraaide grens gaan we ineens doen alsof het natuurverschijnsel is. wat zegt dit over ons dat we leed pas echt vinden als het snel en zichtbaar is, en niet als het langzaam en administratief gebeurt?

Juridisch gezien is het probleem dat “open de grenzen” geen liefdadigheidsvraag is maar een verplichtingenvraag: als je de facto controle uitoefent over in- en uitgaande goederen en vitale infrastructuur, dan hangt daar onder IHL/mensenrechten gewoon een zorgplicht aan vast, zeker richting zwangeren en baby’s. En voor NL/EU: je kunt op twitter moreel staan te doen, maar als je ondertussen exportvergunningen voor dual-use/onderdelen laat lopen en in Brussel elke echte conditionaliteit wegstemt, dan kom je al snel in het spoor van medeplichtigheid/risicoaansprakelijkheid, mits je wist of moest weten wat het effect is. AzG meet nu de schade; de volgende stap is dat iemand gaat meten wie dit politiek/juridisch heeft laten gebeuren en wie er aan verdiend heeft.

Ik heb genoeg van de wereld gezien om te weten dat je een conflict niet “oplost” door de zwaksten langzaam kapot te knijpen, dat is geen veiligheidspolitiek maar gewoon een recept voor nog 20 jaar ellende en haat. Iedereen roept nu weer sancties/wapenembargo (prima), maar waarom hoor je niemand over een keihard gecontroleerde humanitaire corridor met scanstraten, tracking en internationale inspectie, zodat dat eeuwige “ja maar Hamas” excuus niet meer werkt en die baby’s gewoon eten en medische spullen krijgen?? En ondertussen mag AzG er sinds januari niet eens meer in met internationale teams, dat is toch bizar: we laten de boel dicht, we laten de schade oplopen, en dan doen we hier alsof het een natuurverschijnsel is waar niemand wat aan kan doen.

Nou ja, iedereen roept meteen sancties en embargo’s, maar waarom hoor je zo weinig over die praktische kant: als zwangere vrouwen en baby’s al maanden op half rantsoen zitten, dan heb je óók gewoon koelkasten op stroom, schoon water, vitamine-ijzer spul en veilige bevallingen nodig, en dat is allemaal “saai” en logistiek, maar zonder dat blijf je dweilen met de kraan dicht hoor, toch. En wij hier maar doen alsof hulp een paar dozen is, terwijl het een heel zorgsysteem is dat je kapot laat gaan, dat vreet zich generaties lang vast, toch.

Wat me hier aan vreet is dat ondervoeding bij baby’s geen “incident” is maar een boekhouding: je schrijft calorieën, ijzer en antibiotica weg en noemt het dan veiligheid of drukmiddel. En let op hoe wij in NL meteen in de reflex schieten van “ja maar beide kanten” alsof een premature baby een partijprogramma heeft. Het inherente cynisme is dat we pas politiek wakker worden bij explosies, maar bij een dichtgedraaide grens accepteren we langzaam geweld als normaal bestuursinstrument… wat zegt dat over ons morele kompas?

AzG meet nu vroeggeboortes en ondervoeding, maar over 10 jaar zie je pas de echte rekening: kids die nooit normaal groeien/leren en dan mag de wereld weer “verrast” zijn dat er alleen maar woede overblijft. En dat gezeur hier over steekproeven… als je zelfs bij twijfel denkt “nou dan valt het vast mee”, ben je ook wel een beetje afgestompt hoor.