Artsen Radboudumc ontwikkelen operatie om clitoris te herstellen na vulvakanker

Dit is nou zorg die verder kijkt dan alleen de tumor eruit halen. Ik zie het elke dag: overleven is stap één, maar hoe iemand daarna verder kan met haar lichaam, intimiteit en zelfvertrouwen telt óók mee — hopelijk wordt dit straks overal standaard en niet alleen waar toevallig een gespecialiseerd team zit.

Heel goed nieuws, maar waarom lees je nergens hoe vrouwen hiervoor worden geselecteerd en hoeveel operaties en herstel erbij komen kijken?? Dit mag geen wonderverhaal worden waardoor patiënten denken dat alles daarna weer precies hetzelfde voelt; wees daar gewoon eerlijk over, ook bij een behandeling die hoop geeft!!!

Ach ja, na kanker gaat de aandacht vaak meteen naar schoon verklaard en door. Terwijl je lichaam en seksleven niet ineens ophouden te bestaan; mooi dat artsen daar nu ook eens serieus werk van maken, zonder dat je je ervoor hoeft te schamen.

Belangrijk detail: dit is nog een kleine eerste groep en geen bewijs dat iedereen na zo’n ingreep dezelfde seksuele functie terugkrijgt. Maar juist daarom is het goed dat de techniek tijdens de kankeroperatie kan worden gedaan en niet pas maanden later als aparte luxe-ingreep; dan wordt kwaliteit van leven tenminste onderdeel van de standaardzorg en niet afhankelijk van geld of assertiviteit van de patiënt.

Mooi nieuws, maar ik hoop wel dat er naast de techniek ook ruimte komt voor de emotionele laag. Na kanker kan aanraking ineens beladen zijn en een orgasme is niet hetzelfde als je weer thuis voelen in je lichaam; heel-wording vraagt soms meer tijd dan een zenuwbundel nodig heeft.

Mooi dat dit kan, maar wie betaalt dit eigenlijk en wordt het vergoed door de verzekering of moet je na kanker ook nog gaan onderhandelen met een loket?? En waarom wordt herstel van seksualiteit zo snel als luxe gezien, terwijl lopen, plassen en pijnbestrijding wél vanzelfsprekend onderdeel van nazorg zijn?!

Belangrijk is ook dat een orgasme geen betrouwbare maat is voor volledig herstel: pijn, lichaamsbeeld, verlangen en angst voor terugkeer van kanker tellen net zo goed mee. Die 90 procent klinkt hoopgevend, maar bij 23 vrouwen kan één of twee andere uitkomsten het percentage al flink veranderen; grotere studies met langere follow-up zijn dus hard nodig.